กลอกตาอย่างไม่สบอารมณ์
ในใจของอันหลินปั่นป่วนเหมือนคลื่นซัดสาด ‘พับผ่าสิ ทำไมเป็นนาง!’
หญิงคนนั้นคือไป๋หลิง นางปรากฏกายกลางม่านหมอกสีน้ำเงินหลังคริสตัลระเบิด มันช่างกะทันหัน และเหนือความคาดหมายเหลือเกิน
ขณะที่อันหลินถูกแช่แข็งจนใกล้หมดสติแล้ว ความเย็นภายในห้องเริ่มหดตัวกลับไปหาไป๋หลิง มิติรอบข้างที่หยุดนิ่งก็หายเป็นปลิดทิ้ง
ร่างของอันหลินเบาหวิว ล้มหงายตึงประหนึ่งศพ
ตุบ
เสียงวัตถุของแข็งกระทบกันดังขึ้น ร่างของเขาล้มกระแทกพื้น แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลย
ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาถูกแช่แข็งจนแข็งไปทั้งตัว ยังไม่ดีขึ้น สูญเสียแม้กระทั่งความรู้สึกเจ็บปวดอย่างสิ้นเชิง
อีกด้านหนึ่ง ต้าไป๋ก็ล้มตัวลงบนพื้น ประหนึ่งรูปปั้นก็ไม่ปาน
ไป๋หลิงเยื้องย่างเข้ามาหาอันหลิน ย่อตัวนั่งลง ใช้นิ้วชี้ที่เรียวและขาวผ่องจิ้มใบหน้าที่แข็งเป๊กของอันหลิน เบะปากพูดว่า “เจ้าว่าเจ้าประสาทใช่ไหม”
อันหลิน “…”
ไป๋หลิงถลึงตามองอันหลิน “ทดสอบดีๆ ก็สิ้นเรื่อง ไยต้องใช้กระบี่ฟันคริสตัล ไม่รู้หรือว่าข้าร่ายมนต์ในคริสตัลน่ะเหนื่อยมากแค่ไหน เจ้าฟันลงไปแบบนั้น ไม่ได้ทำให้คริสตัลแตกอย่างเดียว แม้แต่ข้าที่อยู่ข้างในก็เกือบ
