ะไปทางต้าไป๋
ต้าไป๋สัมผัสได้ว่ามีกระแสพลังงานเข้าใกล้ จึงยกอุ้งมือขึ้นมา
“อย่าโจมตี ข้าเอง!”
อันหลินแผดเสียงลั่น ขณะเดียวกันก็คว้าขนของต้าไป๋ไว้ แผ่เพลิงอนัตตาครอบคลุมทั่วร่าง
เมื่อต้าไป๋ได้ยินว่าอันหลินเข้ามาใกล้ ถึงได้โล่งอกไปเปราะหนึ่ง แต่สีหน้าของอันหลินกลับเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
ปีศาจเงาจู่โจมอย่างไร้เสียง ไม่อาจระบุตำแหน่งผ่านเสียงและกระแสพลังงานได้ ความมืดกลืนกินแสงทั้งปวง มันทำให้อันหลินไม่รู้ว่าจะเริ่มจู่โจมจากตรงไหน
สิ่งเดียวที่โชคดีก็คือ แม้ความมืดจะเขมือบแสงสว่าง แต่มันกลืนกินพลังงานของเวทมนตร์คาถาไม่ได้ อันหลินสัมผัสอุณหภูมิได้จากเพลิงสุริยะที่ปล่อยเมื่อครู่ นับว่ามีความหวังจะทลายมันได้เช่นกัน
ผ่านไปหลายอึดใจ จู่ๆ เพลิงสุริยะก็เกิดหลุมกลวง ประหนึ่งถูกอะไรบางอย่างแหวก
“ต้าไป๋ระวัง!”
อันหลินร้องเสียงหลง ขณะเดียวกันก็ตวัดกระบี่พิชิตมารปล่อยลำแสงเจิดจ้าออกไปข้างหน้า
เขาถึงขั้นได้ยินเสียงลำแสงแหวกอากาศไปตลอดทางจนชนกับผนังหุ้มเหล็กของห้อง
ไม่โดนงั้นเหรอ อันหลินกะพริบตาปริบๆ ในตอนนั้นเอง หน้าอกของเขาก็ถูกโจมตีอย่างน่ากลัวอีกครั้ง
พลั่ก เขาถูกแรงโจมตีกระแทกจนจะเป็นลมหมดสติ
ชั่ววินาที
