กลือกกลิ้ง กระอักเลือดออกมา ร่างหล่นกระแทกพื้น
อับอาย งุนงง โกรธแค้น อารมณ์ทั้งหลายแล่นริ้วไปทั่วร่างกาย
จบเห่แล้วจริงๆ เหรอ ด่านทดสอบนี่จนปัญญาเหลือเกิน จนปัญญาชนิดที่อันหลินจวนจะแพ้พ่าย แต่ก็ไม่ทราบสาเหตุว่าทำไมตนถึงถูกจัดการ ทั้งๆ ที่ปีศาจเงาไม่ได้ทะลวงเพลิงอนัตตา จู่โจมเขาได้อย่างไร นี่มันตัวประหลาดอะไรกันแน่
ร่างของอันหลินร่วงหล่นลงพื้น ความเย็นเยือกของความตายเริ่มเข้าประชิด
ขณะนั้นเอง กระเป๋าของเขาก็ขยับขึ้นมา
“มืดเกินไป ต้องมีแสง!”
เสียงหวานนุ่มและเจือความโมโหดังขึ้นทันใด
“ดวงตะวันสาดส่องกลางนภา ดอกไม้ส่งยิ้มให้ข้า…”
“นกน้อยพูดว่า มืดเกินไป…จะให้ข้าไปเป็นหลอดไฟ!”
เมื่อเสียงเพลงอันไพเราะดังขึ้น สายลมก็โชยผ่าน
จานกลมสีทองที่สว่างเจิดจ้าก็ปรากฏในห้องราวกับเป็นพระอาทิตย์ ดุจดั่งกระบี่สี่ทองฉีกทึ้งความมืด นำแสงสว่างมาสู่ห้องห้องนี้!
“อา…เจิดจ้านัก! โฮ่ง!” ต้าไป๋จวนตาบอดแล้ว
อันหลินถูกแสงสว่างที่สาดมากะทันหันเช่นนี้ทำเอาเวียนหัวไปชั่วขณะ ถึงขั้นว่าสว่างจนน้ำตาเล็ด
“หึ กล้าทำให้ข้ามืด ข้าส่องให้สว่างเลยคอยดู!” เสียงหวานละมุนดังขึ้นอีกครั้ง
อันหลินได้ยินชัดเจนแล้ว นี่มันเสียงของเสี่ยวหง!
