“ท่านซูเฉินเป็นศิษย์แท้ของนิกายเทียนเต้า นิกายเทียนเต้าเป็นหนึ่งในเจ็ดสถานศักดิ์สิทธิ์ดินแดนตะวันออก บัดนี้อาณาจักรต้าหลี่อยู่ใต้บัญชานิกายเทียนเต้า พวกเจ้าตระกูลหลินแห่งจงโจวจะมาแย่งคนไปจากที่นี่ ไม่คิดบ้างหรือว่านี่คือการเหยียดหยามนิกายเทียนเต้า?”
หลินชวนจ้องมองหลินเซิง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกดดัน
สถานการณ์ตึงเครียดอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าหลินลั่วเว่ยกำลังจะถูกจับตัวไป เขาจึงจำเป็นต้องเปิดเผยเรื่องราวของซูเฉินกับนิกายเทียนเต้า หวังให้พวกนั้นรู้สึกยำเกรง
“ท่านพี่ โปรดอย่าได้กล่าวถึงซูเฉิน!”
ใบหน้าของหลินลั่วเว่ยเปลี่ยนสีทันที นางพยายามจะห้ามไว้ แต่ก็สายเกินไปแล้ว
หลินชวนอาจไม่รู้
แต่หลินลั่วเว่ยรู้ดีว่าตระกูลหลินแห่งจงโจวนั้นทรงอิทธิพลเหนือกว่านิกายเทียนเต้ามาก ผู้คนของตระกูลหลินล้วนถือดีในศักดิ์ศรี ไม่น่าจะสนใจนิกายเทียนเต้าแม้แต่น้อย
และก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ในแววตาของหลินเซิงมีแววเย้ยหยันพลันปรากฏ เขาเอ่ยเสียงเหยียดว่า “เจ็ดสถานศักดิ์สิทธิ์ดินแดนตะวันออก? นิกายเทียนเต้า? ช่างน่าขัน! พวกเจ้ามดปลวกจะไปรู้ความยิ่งใหญ่ของตระกูลหลินได้อย่างไร? อย่าว่าแต่ศิษย์ของนิกายเทียนเต้า ต่อให้เป็นผู้นำของนิกายมาเอ
