ของหลินเซิงเป็นประกาย เมื่อเห็นว่าซูเฉินเพียงอยู่ในขอบเขตขุนนางยุทธ์ เขาก็แสดงสีหน้าดูแคลนอย่างชัดเจน พร้อมกล่าวเย้ยหยัน
“ตระกูลหลินแห่งจงโจว? ไม่เคยได้ยิน! หลินลั่วเว่ยคือผู้หญิงของข้า หากไม่มีธุระใดก็ไสหัวไปซะ!”
ซูเฉินกล่าวเรียบ ๆ
คำพูดของเขาทำให้สีหน้าของหลินเซิงและผู้อาวุโสตระกูลหลินแปรเปลี่ยนทันที
“อวดดีนัก!”
“ไอ้เด็กบ้านนอกอย่างเจ้ากล้าดูหมื่นเกียรติตระกูลหลินของข้างั้นรึ?”
“กบเลือกกินงูเห่า! เจ้าไม่คู่ควรกับธิดาตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อย!”
สายตาของเหล่าผู้อาวุโสตระกูลหลินเต็มไปด้วยจิตสังหาร พวกเขาจ้องมองซูเฉินอย่างเย็นชา
แม้แต่หลินชวนเองก็คาดไม่ถึงว่าซูเฉินจะกล้ากล่าวเช่นนั้นว่าหลินลั่วเว่ยคือนางของเขา!
ในใจเขาเต็มไปด้วยความนับถือในความกล้าหาญนั้น
“ผู้อาวุโสทั้งหลาย อย่าได้เดือดดาล เขาแค่เด็กน้อยปากพล่อย กล้าหมิ่นตระกูลหลิน สมควรตาย! ปล่อยให้ข้าจัดการเอง!”
หลินเซิงแค่นหัวเราะ
จากนั้นเขาหันมาจ้องซูเฉิน กล่าวเยาะเย้ยว่า “เด็กน้อย เจ้าอยากคุกเข่าขอชีวิตตอนนี้ หรือให้ข้าหักแขนขา ทำลายพลังฝึกปรือ แล้วค่อยคุกเข่าขอชีวิตดีล่ะ?”
“เจ้าพูดมากไปแล้ว!”
ซูเฉินกล่าวอย่างเรียบเฉย
จากนั้นแสงคมกล้าพลันวาบผ่านดวง
