ูกบดขยี้เป็นผุยผงในพริบตา
นางยังไม่ทันได้เรียกกระบี่กลับ ปีศาจอีกหลายสิบตนก็พุ่งเข้ามา
ปี้ฉงมองปีศาจร้ายที่มีนับไม่ถ้วน คิ้วสวยขมวดยุ่ง จับมือพญางูขาวแล้วเหาะไปหาจักรพรรดิจื่อหยาง นางคิดว่าการโจมตีด้วยเขตอาคมเพลิงของจักรพรรดิจื่อหยางเป็นวิธีจัดการปีศาจร้ายที่ดีที่สุด
ทว่าจักรพรรดิจื่อหยางในตอนนี้ วางเปลวไฟรอบกายประหนึ่งเป็นปลาเค็ม หากมีปีศาจร้ายพุ่งเข้าในอาณาเขตของเพลิง เขาจะเผามันในเสี้ยววินาที
“ทำไมเจ้าไม่เผาปีศาจร้ายข้างนอกนั้นให้หมด” ปี้ฉงลากพญางูขาวเข้าไปอยู่ในวงไฟแล้วเอ่ยถาม
จักรพรรดิจื่อหยางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หน้าที่ของข้าคือปกป้องเถียนหลิงหลิงกับถังซีเหมิน อีกอย่างข้าไม่มีแม้แต่เพลิงเทวะ ไม่มีปัญญาเผาปีศาจร้ายข้างนอกให้เหี้ยนหรอก”
มองออกว่าความอาฆาตของจักรพรรดิจื่อหยางรุนแรงไม่เบาเลย…
หลังพวกเซวียนหยวนเฉิงฆ่าปีศาจร้ายที่ยิ่งใหญ่ตนนั้นแล้ว ก็พุ่งเข้าไปอยู่ในวงไฟของจักรพรรดิจื่อหยางเช่นกัน
“นี่ ไยพวกเจ้าไม่ฆ่าศัตรู พวกเจ้าทำเช่นนี้ปีศาจร้ายก็วิ่งมาทางข้าหมดน่ะสิ ข้ากดดันมากนะ!” จื่อหยางพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ตั้งรับเป็นกลุ่มปลอดภัยกว่า!”
เซวียนหยวนเฉิงพูดพลางปล่อยพลังเซียนระย
