ภายในมิติอันมืดมน หญิงสาวที่มีหางงูกำลังจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ
ผิวหนังท่อนบนของหญิงสาวขาวเกลี้ยงเกลาดุจหยก แต่หางงูกลับดำทะมึน ดวงตาสีนิลสุกใสแวววาว
“อืม ค่าความเข้มข้นของปราณสงครามลดลงร้อยละหนึ่งส่วนหนึ่งหมื่น ค่าความขลังเพิ่มขึ้นร้อยละศูนย์จุดหนึ่ง…”
เสียงของหญิงสาวนุ่มนวล วงล้อสีทองแดงด้านหน้ากำลังหมุน พลังที่แฝงด้วยกฎเกณฑ์กำลังแผ่ซ่าน ปกคลุมไปทั่วแผ่นดินอย่างไม่มีสิ้นสุด
บุรุษผมสีมรกตที่มีหางงูอีกคนเดินเข้ามา เขาค้อมตัวอย่างนอบน้อม “นายหญิง จัดการการทดสอบเรียบร้อยแล้ว”
หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆ “คาดหวังในพฤติกรรมของพวกเขาเหลือเกิน”
จากนั้นหน้าจอก็ฉายภาพสิบภาพที่แตกต่างกันไป
“เอ๊ะ ทำไมการทดสอบของน้องไป๋ถึงได้ง่ายปานนี้เล่า” หญิงสาวขมวดคิ้ว
“ท่านบอกว่าการแบ่งระดับความยากตามระดับพลังยุทธ์ ตอนนี้นายหญิงไป๋อยู่ในระดับกายแห่งมรรคขั้นเจ็ดเท่านั้น ถึงได้จัดให้อยู่ในระดับทั่วไป…” ชายผมเขียวสะดุ้งโหยง รีบชี้แจงเป็นพัลวัน
“เจ้าตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรือว่าเสี่ยวชิงอยู่นั่นด้วยน่ะ! ไม่รู้จักวางค่ายกลผนึกสักอัน ผนึกพลังของเสี่ยวชิงหรืออย่างไร” หญิงสาวถลึงตาใส่ชายผมเขียว ดวงตาดำขลับลึกล้ำเป็นเหมือนวังวนที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง ประหนึ่งจะเขมือบชายหนุ่มอย่างไรอย่างนั้น
ชายผมเขียวสะดุ้งโหยง เช็ดเหงื่อที่ซึมบนหน้าผาก รีบตอบทันควันว่า “ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
พญางูขาวมาที่นี่เพื่อรับมรดกไม่ใช่หรือ
ชายผมเขีย
