“เอ๊ะ พวกเจ้าดูสิ นั่นอะไรน่ะ”
หลิวเชียนฮ่วนชี้เงาดำที่อยู่ไกลออกไปหนึ่งลี้ พูดด้วยความประหลาดใจ
ทุกคนหันมองไปตามทางที่นางชี้ เห็นเงาดำกำลังเคลื่อนไหวอยู่จริงๆ
หรือจะเป็นสิ่งมีชีวิต วงในของแดนโบราณรกร้าง นอกจากมนุษย์หินที่มีขนาดมหึมาดุจขุนเขาแล้ว พวกเขาก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตอื่นใด ไม่คิดว่าจะมีสิ่งมีชีวิตดำรงชีวิตอยู่ในนี้อีก
“ไป! ตามไปดูกันหน่อย!” อันหลินขี้ก้อนอิฐพุ่งใส่เงาดำก่อนใคร
เหมือนว่าเงาจะสัมผัสได้ถึงอันตราย จึงเริ่มหนีหัวซุกหัวซุน
แต่ความเร็วของมันจะสู้ความเร็วในการเหาะเหินของพวกอันหลินได้อย่างไร ไม่นานก็ตามทัน
เมื่อเข้าไปมองใกล้ๆ ทุกคนถึงได้เห็นชัดเจนว่า มันเป็นหนูที่มีขนาดใหญ่โตอย่างยิ่ง!
หนูตัวนี้มีขนาดหนึ่งจั้ง มีขนสีดำสนิท ขนแดงฉานดุจโลหิต ดวงตาสุกใสสอดส่ายไปมา เหลียวมองนักพรตที่ไล่กวดข้างหลังพลางวิ่งหนีสุดชีวิต
“พวกเราไม่ต้องจับมัน ตามหลังมันแบบนี้แหละ ดูสิว่ามันจะวิ่งไปไหน” อันหลินพูดอย่างลุ้นระทึก
“ละแวกนี้ไม่มีรู ยามหนูพบเจออันตราย การกระทำตามสัญชาตญาณน่าจะวิ่งกลับบ้าน ข้าสงสัยนิดหน่อยว่ามันเป็นสถานที่แบบไหน หนูตัวนี้ถึงอยู่รอดได้” เซวียนหยวนเฉิงพูดด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
หนูตัวใหญ่ยักษ์เช่นนี้อยู่ในดินแดนหิมะ คงไม่ได้อยู่รอดด้วยการสังเคราะห์แสงเป็นแน่ ต้องอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีใครรู้แน่นอน
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงเหาะตามหนูไปกว่าห้าหกลี้ จากนั้นก็เห็นหนูมุดลงไปในชั้นหิมะ หาย
