“ใช่แล้ว ข้าแต่เดิมตั้งใจจะอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องต้าหลี่ แต่ร่างศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยินของข้าได้ตื่นขึ้นโดยสมบูรณ์แล้ว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จงโจวก็สัมผัสได้ หากข้าไม่จากไป คงมีแต่จะนำภัยพิบัติมาสู่ต้าหลี่!”
หลินรั่วเว่ยกล่าวอย่างช้า ๆ
นางได้เสียเวลาอยู่ที่นี่มากแล้ว ขณะนี้ คนจากตระกูลหลินแห่งจงโจวคงกำลังมุ่งหน้ามายังถิ่นกันดารตะวันออกเป็นแน่
“ลั่วเว่ย ตระกูลหลินแห่งจงโจวช่างไร้ยางอายเกินไปแล้ว!”
ในดวงตาของหลินชวนฉายแววสังหาร
เขาเองก็รู้เรื่องราวในอดีตอยู่บ้าง
ตระกูลหลินแห่งจงโจวเป็นฝ่ายทอดทิ้งหลินรั่วเว่ยเองแท้ ๆ บัดนี้กลับเห็นว่านางได้ปลุกตื่นร่างศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยิน จึงต้องการพานางกลับไปหรือ?
จะมีเรื่องดีเช่นนั้นในโลกนี้ได้อย่างไร?
“พี่ใหญ่ ตระกูลหลินแห่งจงโจวมิใช่สิ่งที่เจ้ากับข้าจะต่อต้านได้ อย่าได้เป็นห่วงเลย ปกป้องต้าหลี่ให้ดี ข้าหวังว่าต้าหลี่จะยิ่งรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ!”
หลินลั่วเว่ยถอนหายใจเบา ๆ จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไปช้า ๆ
มองแผ่นหลังของหลินรั่วเว่ย หลินชวนกำหมัดแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธและไร้หนทาง แม้แต่ความปิติที่ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตราชายุทธ์ได้ก็จืดจางลง
ที่ผ่านมา ล้วนเป็นหลินรั่วเ
