ไฟพญาหงส์เย้ยพิภพแล้วพุ่งไปหาซูเฉี่ยนอวิ๋น
ตูม ลูกไฟระเบิดอย่างสิ้นเชิง แผดเผาทุกสรรพสิ่งโดยรอบให้วอดวาย
หอหลักอันโอฬารถูกเปลวไฟพญาหงส์ทำลายล้างกลายเป็นซากปรักหักพัง
อันหลินมองทะเลเพลิงที่อยู่ไม่ไกลด้วยความกังวล เห็นหญิงสาวคนหนึ่งถูกกงจักรแสงจันทร์คุ้มกัน กระโดดออกจากทะเลเพลิง ชั่วขณะที่เส้นผมดำขลับโบกสะบัด ร่างของหญิงสาวดูสะบักสะบอม ทว่าไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ทำให้เขาโล่งใจไปเปราะหนึ่ง
“ตัวเจ้าเองยังเอาตัวไม่รอด ยังมีแก่ใจไปสนใจชะตาของคนอื่นอีก!”
เสียงของหลิงเซียงเล่อดังขึ้นมากะทันหัน
เพียงครู่เดียว ลำแสงจากกระบี่อันปราดเปรียวอย่างยิ่งเส้นแล้วเส้นเล่าก็พุ่งเข้าประชิดทันที
ลำแสงโลดแล่นไปทั่ว เพียงแค่ควันหลงก็ทำให้ขุนเขาถล่ม ปฐพีทลายแล้ว
ศิษย์ของหอเด็ดดาวเห็นศึกอันสะเทือนฟ้าดินบนยอดเขาสูง บ้างก็วิ่งหนีกันจ้าละหวั่น บ้างก็จ้องมองไกลๆ ด้วยความสะเทือนขวัญ
หลิงเซียงเล่อปล่อยปราณกระบี่ดุจสายรุ้ง ทรงอานุภาพ
อันหลินอาศัยวิชากระบี่อันแกร่งกร้าวในการต้านทาน ถูกกำราบชนิดที่แทบทนไม่ไหว
ตั้งแต่สู้กันจนถึงตอนนี้ หลิงเซียวเล่อหมดซึ่งความเหลาะแหละแล้ว สีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “พิลึกเหลือเกิน พลังงานที่พวกเจ้าใช้ไม่ใช่ปราณสงคราม! พวกเจ้าเป็นใครกันแน่!”
“เป็นคนตายอย่าพูดมากปานนี้เลย” จู่ๆ นัยน์ตาของอันหลินก็ขาวโพลน กระบี่พิชิตมารถูกกระแสลมสีขาวโอบล้อมโดยพลัน ร่างกายเหมือนสายลมพัดวูบ ประกายกระบี่ทอแสง
