“ให้ตายสิ หมาลามกเห็นผีดิบยังเลือดกำเดาไหล ไปให้พ้น ข้าไม่มีสัตว์เลี้ยงอย่างเจ้า!”
อันหลินมองต้าไป๋ที่เลือดกำเดาไหลเป็นทาง ความโมโหก็ปะทุ
ตนเปิดตัวด้วยความเท่ กลับถูกมันทำลายไปแบบนี้ จะไม่โมโหได้อย่างไร
เทพศพถูกต้าไป๋ผลักล้ม ความโกรธกริ้วก็ปรากฏบนใบหน้า
“ไปให้พ้น!”
เธอตวาดลั่น พลังงานสีน้ำเงินแผ่กระจายออกจากตัว กระแทกต้าไป๋กับอันหลินจนกระเด็นกระดอน
“ต้าไป๋ เจ้าจัดการผีดิบสีทองสองตัวนั้น ผีดิบสาวนี่ให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!”
อันหลินชักกระบี่พิชิตมารออกมาแล้วออกปากสั่ง
ต้าไป๋ยังคงมองผีดิบสาวแสนยั่วยวนตาละห้อย
เมื่อคืนมันดูรูปถ่ายสาวสวยแดนอาทิตย์อุทัยหลายร้อยคน ไม่มีใครรูปร่างดีไปกว่าหญิงสาวตรงหน้า
มันกลืนน้ำลาย “พี่อัน…แลกกันไม่ได้หรือ”
“…แลกกับผีอะไร เจ้าสู้ระดับแปลงจิตได้หรือ” อันหลินเห็นต้าไป๋ไม่ล้มเลิกความคิดชั่วร้าย ก็ตวาดอย่างไม่สบอารมณ์ทันที “อย่าทำให้ข้าขายหน้า กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่าเจ้าลามก”
“อ่อ…” ต้าไป๋เหาะกลับไปอยู่กับอันหมิงชวนอย่างเศร้าสร้อย ยืนข้างเฉิงอิงขวางหน้าทุกคน ยกมือขึ้นเช็ดเลือดกำเดา
เทพศพลุกขึ้นยืน นัยน์ตาดำขลับจ้องอันหลินเขม็ง “อาจหาญหยาบคายกับข้าเช่นนี้ อย่าโทษว่าข้าให้เจ้าลิ้มลองความทรมานที่พลังหยินนับหมื่นกัดกินใจเจ้า”
สิ้นเสียง เนื้อตัวถูกไอสีน้ำเงินห้อมล้อมตั้งแต่หัวจรดเท้า
ไอเหล่านั้นแฝงด้วยพลังที่เย็นเยียบ ทำให้อากาศแข็งตัว แมกไม้รอบกายถูกชั้นน้ำแข็งเคล
