“เฉินเอ๋อร์ เจ้าก็แบกรับมากเกินไปแล้ว! แม่กับหลิงเอ๋อร์ไม่อยากเป็นภาระของเจ้าอีก หลิงเอ๋อร์จึงตัดสินใจจะไปจงโจว แม้แม่จะไม่อยากให้ไป แต่ก็ได้ตกลงแล้ว!”
หลิวหันเยียนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเดินมาหาซูเฉินช้า ๆ
ในดวงตาของนางเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ มือที่สั่นเทายกขึ้นลูบใบหน้าของซูเฉินเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “เฉินเอ๋อร์ ให้หลิงเอ๋อร์ไปเถอะ นี่คือการตัดสินใจของน้อง เจ้าควรเชื่อมั่นในน้องของเจ้านะ!”
“แม่ ข้า…”
ซูเฉินฝืนยิ้มอย่างขมขื่น
เขารู้ดีว่าหลิงเอ๋อร์นั้นนุ่มนวลภายนอกแต่หัวใจแข็งแกร่ง เมื่อตัดสินใจแล้ว ไม่มีใครเปลี่ยนใจนางได้
แม้ในใจจะไม่อยากให้ไป แต่เขาก็อดรู้สึกปลื้มใจไม่ได้
หลิงเอ๋อร์เติบโตแล้วจริง ๆ!
“สหายหนุ่มซูเฉิน โปรดวางใจ ตั้งแต่ข้ารับหน้าที่พาหลิงเอ๋อร์ไปยังจงโจว ข้าย่อมต้องปกป้องนางอย่างสุดกำลัง! ด้วยพรสวรรค์ของหลิงเอ๋อร์ นางจะต้องกลายเป็นจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต และแสงแห่งนางจะส่องสว่างไปทั่วแดนเซวียนเทียน!”
หยุนเซียงเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
ซูเฉินถอนหายใจในใจ เขาย่อมรู้ถึงความน่าสะพรึงของร่างเต๋าโดยกำเนิดเป็นอย่างดี
หากมิใช่เช่นนั้น หยุนเซียง รองผู้นำนิกายการแห่งนิกายเต๋าโดยกำเนิด คงไม่ยอมเดินทางม
