ได้!
“บุญคุณงั้นหรือ? เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณแล้ว!”
หยุนเซียงหัวเราะเบา ๆ ด้วยท่าทีสบายใจ
ในใจเขากลับคิดว่า ซูเฉินไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เป็นแค่ผู้บ่มเพาะในขอบเขตขุนนางยุทธ์กลับกล้าโอ้อวดว่าจะติดหนี้บุญคุณนิกายเต๋าโดยกำเนิด
บางทีพอถึงตอนนั้น ซูหลิงเอ๋อร์อาจกลายเป็นจักรพรรดิยุทธ์แล้ว แต่ซูเฉินยังไม่รู้ว่าอยู่ส่วนใดของโลกเสียด้วยซ้ำ
เขาเคยเห็นผู้มีพรสวรรค์สูงเยี่ยงซูเฉินมามาก แต่สุดท้ายก็มิอาจไปไกล
เขายังไม่รู้ว่า บุญคุณจากซูเฉินนั้นจะกลายเป็นของล้ำค่าที่สุดของนิกายเต๋าโดยกำเนิด และยามที่เขารู้ตัว ซูเฉินก็เติบโตจนกลายเป็นตำนานที่แม้แต่เขายังต้องเงยหน้ามอง
“ท่านแม่ ท่านจะไปกับข้าหรือไม่? นิกายเต๋าโดยกำเนิดย่อมปกป้องท่านได้แน่นอน!”
ซูหลิงเอ๋อร์หันไปมองหลิวหันเยียน พลางขอร้อง
“หลิงเอ๋อร์ แม่เคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือ? แม่จะไม่ไปที่ใดทั้งสิ้น แม่จะอยู่ที่นี่ รอให้บิดาของเจ้ากลับมา แม่เชื่อว่าเขาต้องกลับมาแน่!”
หลิวหันเยียนยิ้มบาง ๆ แต่ในดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นแน่วแน่
“เข้าใจแล้ว!”
ดวงตาของซูหลิงเอ๋อร์หม่นลงเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า
นางเคยเกลี้ยกล่อมหลิวหันเยียนมาหลายครั้ง แต่นางไม่เคยตอบตกลง และนาง
