วิบวับ สว่างพริบพราว ทั่วฟ้าเต็มไปด้วยดาวดวงน้อย แขวนอยู่บนฟ้าส่องสว่าง เหมือนดั่งดวงตาเล็กๆ มากมาย…”
อันหลินน้ำตาไหลพราก รอบตัวเขาไม่มีคนปกติแล้วเหรอ ทำไมการอวดถึงได้ยากเย็นขนาดนี้
ศิษย์น้องที่น่ารักไร้เดียงสามาถึงสำนักอีกครั้ง
ไม่นานพวกเขาก็ทราบเรื่องบุคคลในตำนานของรั้วสำนัก ศิษย์พี่อันหลิน!
นั่นเป็นถึงคนโหดสะเทือนโลกาที่ฉีกราชันด้วยมือเปล่า หนึ่งดรรชนีทลายฟ้าได้ เป็นตำนานของรั้วสำนัก เป็นความภาคภูมิใจของรั้วสำนัก ไม่ว่าเรื่องที่เกินจริงมากมายปานใดเกิดขึ้นกับเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก!
ศิษย์น้องทั้งชายหญิงต่างก็ตะลึงงันเมื่อได้ยินวีรกรรมเหล่านี้
“ว้าว ศิษย์พี่อันหลินสุดยอด อยากไปหาเขาจังเลย!”
“ได้ยินว่าเขาใช้เวลาช่วงปิดเทอม ทะลวงขั้นจากระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นต้นไปถึงขั้นปลายแน่ะ”
“มันปกติมากไม่ใช่หรือไง คนเขาสู้กับราชันระดับหวนสู่ความว่างเปล่าได้ตั้งแต่กายแห่งมรรค ทะลวงสองขั้นในช่วงปิดเทอมมีอะไรน่าแปลกกัน”
“อืม พอพูดแบบนี้ก็ดูเข้าท่าแฮะ ข้าตื่นตูมไปเอง”
…
ศิษย์น้องทั้งชายหญิงแตกตื่นฮือฮาเพราะวีรกรรมโชติช่วงทั้งหลายแหล่ของศิษย์พี่อันหลินตั้งแต่เข้าเรียน ต่างก็มีภูมิคุ้มกันอันแก่กล้าแล้ว
เส้นทางอวดเท่ของอันหลินยิ่งห่างไกลไปกันใหญ่
ชีวิตปีสามของเขา ได้เริ่มต้นท่ามกลางบรรยากาศที่สุขสงบแล้ว
