นี่เป็นแดนรกร้างที่ไม่มีต้นไม้ใบหญ้า สุดน่านฟ้าเป็นม่านแบ่งแดน ตัดขาดน้ำและผืนฟ้า ส่องแสงสลัวประหนึ่งพลบค่ำ
ภายในมิติที่แตกระแหง มีสายลมทำลายล้างทุกสรรพสิ่งพัดออกมาเป็นระลอกๆ
ไอมรณะกับกลิ่นอายความชั่วร้ายผุดขึ้นจากพื้นบ่อยครั้ง มิหนำซ้ำยังมีภูตผีบรรพกาลที่อาฆาตแค้นไม่ได้ไปผุดไปเกิดวนเวียนอยู่ในแดนนี้
ที่นี่เป็นสนามรบบรรพกาลของวังมังกร เป็นดินแดนที่ถูกหลงลืม
ภายใต้เสาหินสีขาวที่หักพัง บุรุษที่แต่งกายไม่ธรรมดาห้าคนกำลังยืนอยู่ด้วยกันอย่างกลัดกลุ้ม
“องค์ชายชื่ออู พวกเราจะไม่ไปช่วยองค์หญิงหยินอวี่จริงๆ หรือ” ชายวัยกลางคนหนึ่งกล่าวด้วยความหวั่นวิตก
ชายผมสีชาดที่อยู่ตรงกลางทำหน้าถมึงทึง สุดท้ายสะบัดแขนเสื้อกล่าวว่า “หึ เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากช่วยน้องสิบสามหรือ แต่นางพลาดหลุดเข้าไปในแดนหมื่นผี! คนที่เข้าไปเคยออกมาไหม เราหาทางหนีไปจากที่นี่แล้วค่อยทูลเสด็จพ่อให้จัดการเถอะ!”
เห็นได้ชัดว่าชายที่มีนามว่าชื่ออูเป็นคนที่มีศักดิ์สูงที่สุดในนี้ เมื่อเขาตัดสินใจ คนที่เหลือก็ไม่กล้าปริปาก สีหน้าเพียงฉายความเสียใจ
รายงานให้เจ้ามังกรจัดการงั้นหรือ รอให้พวกเขาหนีออกไปแล้วค่อยส่งคนเข้ามา เกรงว่าองค์หญิงสิบสามคงจะสิ้นชีพ กลายเป็นหนึ่งในหมื่นภูตผีไปแล้ว…
มือของชื่ออูกำประคำโบราณสีดำ นี่เป็นโบราณวัตถุที่เขาได้จากการมาที่นี่โดยอาศัยความมั่นคงของอุโมงค์ ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไร
“ไป พวกเรากลับกันเถอะ”
“เฉินหยวน หวง
