“เจ้าหนุ่มคนนี้…แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
ผ่านไปครู่หนึ่ง หยุนเซียงก็ยิ้มเจื่อนแล้วกล่าวขึ้น
เดิมทีเขาคิดว่า วันนี้ซูเฉินจะตกอยู่ในอันตราย ถูกราชายุทธ์ทั้งสามรุมล้อม เขาจะได้ฉวยโอกาสเข้าไปช่วย แล้วก็พาซูหลิงเอ๋อร์จากไปได้อย่างง่ายดาย
ทว่า ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะประเมินผิดมหันต์
พลังของซูเฉินเหนือกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก แม้ไม่ได้เห็นซูเฉินใช้ออกแม้แต่เคล็ดวิชาเดียว แต่เพียงแค่ร่างกายอันแข็งแกร่งก็ทำให้ราชายุทธ์ทั้งสามสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด จนถูกฆ่าตายเรียงตัวในท้ายที่สุด
เขากลายเป็นตัวตลกไปโดยปริยาย
“กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ไท่อิน? และดูคล้ายกับ ร่างศักดิ์สิทธิ์ห้วงหยิน… เด็กผู้นั้นมาจากตระกูลหลินแห่งจงโจวงั้นหรือ?”
หยุนเซียงหันไปมองหลินลั่วเว่อีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
แค่ดินแดนตงหลินเล็ก ๆ กลับมีทั้งซูหลิงเอ๋อร์ผู้มีร่างแห่งเต๋าโดยกำเนิด ซูเฉินผู้มีร่างกายไร้เทียมทาน แล้วยังมีผู้สืบสายโลหิตโดยตรงจากตระกูลหลินแห่งจงโจวอีก
เขายิ่งรู้สึกสนใจดินแดนตงหลินมากขึ้นทุกที
“หลิงเอ๋อร์ พี่เจ้าก็แข็งแกร่งจริง แต่โลกนี้ยังมีผู้แข็งแกร่งกว่านี้อีกมาก หากเจ้าไม่อยากเป็นภาระของเขา ก็ต้องแข็งแกร่งขึ้น…”
หยุนเซียง
