ันธุ์มดมีมากเหลือเกิน พวกเขาไม่ใช่เครื่องจักร ปล่อยพลังเซียนต่อเนื่องก็ต้องหยุดพักเช่นกัน
นักพรตหลายพันคนในสมรภูมิรบเกิดความรู้สึกว่าอาจจะต้านทานไม่ไหวอยู่ทุกเมื่อ
พวกเขาไม่เคยพบเจอกับสงครามแบบนี้มาก่อน ศพกองพะเนิน เลือดกลายเป็นสายธารอาบย้อมธรณิน วิกฤตแห่งความตายแผ่คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า หากพลาดท่า อาจถูกมดบินกลางอากาศฉีกทึ้ง
พวกเขาหยุดไม่ได้ และไม่กล้าหยุด กินยาบำรุงลมปราณ ดื่มเครื่องดื่มชูกำลัง ยาบำรุงร่างกาย ฝืนทำให้ตัวเองกระปรี้กระเปร่า ต่อสู้ต่อไป พวกเขาอาจแปรสภาพในสนามรบ หรืออาจจะหลับใหลตลอดกาลก็ได้…
ณ ฐานรักษาการณ์สำนักเหวินกู่
เผ่าพันธุ์มดบุกขึ้นภูเขาลูกนั้นแล้ว พวกมันกระโจนขย้ำ อ้าปากคาวเลือดใส่มนุษย์อย่างบ้าระห่ำ
หลิวหู่คอยปกป้องหลิวซู่ซู่อย่างไม่ลดละ แต่ร่างกายก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
แต่ในตอนนั้นเอง เผ่าพันธุ์มดที่คลุ้มคลั่งก็หยุดชะงักทันใด
นัยน์ตาของพวกมันเริ่มเลื่อนลอยสูญเสียโฟกัส นิ่งไม่ไหวติงปานรูปปั้น
ครืน…
เหล่านักพรตไม่หยุดโจมตี กวาดล้างเผ่าพันธุ์ใดบนเขาให้ราบเป็นหน้ากลอง
พวกเขายังไม่ทันกระจ่างว่า ทำไมเผ่าพันธุ์มดถึงได้หยุดจู่โจม เสี้ยววินาทีต่อมา กองทัพมดก็เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง
เหล่านักพรตเริ่มตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง ใช้พลังเซียนโจมตีกองทัพมดที่อยู่เบื้องล่างอย่างไม่คิดชีวิต
เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในเวลานี้ จู่ๆ เผ่าพันธุ์มดก็ไม่เหมือนกองทัพ กองทัพจะมีระเบียบ
