“จอกศักดิ์สิทธิ์ใบนี้กับจอกที่พวกเราได้มาก่อนหน้านี้ ลวดลายบนพื้นผิวแตกต่างกันลิบลับ เหมือนกับเป็นระบบใหม่เอี่ยมที่แยกออกมาอย่างสิ้นเชิง” หลิวเชียนฮ่วนลูบจอกศักดิ์สิทธิ์และพูดอย่างเชื่องช้า
“ลวดลายมีความหมายอะไรเป็นพิเศษไหม” อันหลินกินยาบำรุงกำลังแล้วเอ่ยถาม
หลิวเชียนฮ่วนยิ้มเล็กน้อย “ถ้าได้จอกศักดิ์สิทธิ์เพิ่มอีกสักหน่อย ข้าคิดว่าข้าน่าจะพบกฎเกณฑ์ที่ซ่อนอยู่”
“หึ ได้จอกศักดิ์สิทธิ์เพิ่มมาอีกสักหน่อย ผลคะแนนรวมอันดับหนึ่งก็จะเป็นของพวกเรา”
“เมื่อถึงตอนนั้น ท่านจะพบกฎเกณฑ์หรือไม่ จะมีประโยชน์อะไรสำหรับพวกเราอีก”
อันหลินยักไหล่ เมินศิษย์พี่ที่ยู่ปากเพราะคำพูดของเขา ตรงไปข้างหน้าพร้อมกับหวังเสวียนจ้านต่อ
ตอนนี้ในบรรดาจอกศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้า มีจอกศักดิ์สิทธิ์สามใบถูกชิงไปแล้ว จอกศักดิ์สิทธิ์อีกหกใบที่เหลือยังไร้วี่แวว
ทั้งสามคนเดินเตร่ท่ามกลางเทือกเขาคุนหลุนอย่างไม่มีจุดหมายอยู่นาน
พระอาทิตย์ค่อยๆ ลาลับขอบฟ้า ผืนฟ้าอาบแสงสายัณห์ยามพลบค่ำ
อันหลินล่าราชามาร์มอตได้ตัวหนึ่ง[1]
กระรอกชนิดนี้มีขนาดสูงเกือบครึ่งตัวคน เสียงร้องค่อนข้างกังวาน เนื้อสดอร่อยและเหนียวหนึบ
เขาย่างราชามาร์มอตตัวนี้กิน รสชาติหอมกรอบอร่อย หลิวเชียนฮ่วนกับหวังเสวียนจ้านก็ชมไม่หยุดปากเช่นกัน
ผู้ชายหลายหมื่นชีวิตในจัตุรัสฟ้าครามทำได้เพียงแทะยาปี้กู่ประทังความอยาก[2]
พวกเขามองมาร์มอตบนหน้าจอผลึกหินด้วยความอิจฉา ริษยาและแค้
