ในจัตุรัสฟ้าคราม อารมณ์ของเหล่านักเรียนพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งหลังดิ่งไปคราหนึ่ง
พวกเขากำลังชมการสตรีมสดเกมลีคออฟคิง
ระหว่างหลิวเชียนฮ่วนกับเชอรีล!
“โอ้โฮ ครั้งนี้ศิษย์พี่หลิวยอมนางสิบตายังชนะนางได้เลย”
“เชอรีลถูกรังแกจนย่ำแย่ จวนจะร้องไห้แล้ว จู่ๆ ก็รู้สึกเห็นใจนางขึ้นมา”
“เวลาศิษย์พี่หลิวเล่นเกมก็สวยมากเหมือนกัน!”
“เชอรีลเองก็ไม่เลว ผิวขาวรูปงามหน้าอกใหญ่ แถมยังเปล่งแสงได้ด้วย”
“นี่ จุดสนใจของพวกเจ้าอยู่ที่ไหนกันน่ะ จะว่าไปพวกเรากำลังชมการประลองชิงจอกศักดิ์สิทธิ์จริงหรือ”
“นี่น่ะหรือเกมของแดนมนุษย์ ท่าทางดูสนุก ถ้าข้าได้ไปแดนมนุษย์ต้องลองเล่นแน่นอน…”
…
เหล่านักเรียนพูดคุยกันอื้ออึง ผู้ติดตามของเผ่าพันธุ์ปีกปัณฑูรร่วมพันชีวิตกลับปั้นหน้าไม่ไหวแล้ว
แม้เชอรีลมักจะปลดปล่อยตัวเอง ทำเรื่องเหนือความคาดหมายไปบ้างเป็นครั้งคราว
แต่ถูกรังแกอย่างต่อเนื่องต่อหน้าสาธารณชนอย่างเช่นตอนนี้…
แม้จะเป็นแค่เกม ก็เป็นเรื่องที่น่าอับอายมากไหมเล่า!
“เชอรีลน่าสงสารจัง ข้าทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว…”
“เห็นทนโท่ว่าเกมนี้ไม่ยุติธรรม แต่นางยังจะเล่นอยู่อีก ข้าไม่เข้าใจจริงๆ”
“เชอรีลอยากเอาชนะเกินไป หากนางเอาชนะไม่ได้ อาจจะเล่นต่อไปไม่หยุดก็ได้”
“ไม่ยอมแพ้หรือ เมื่อคิดๆ ดูแล้ว ก็รู้สึกน่านับถือมากเหมือนกันนะ!”
“เฮ้อ ได้แต่ปลอบใจตัวเองเช่นนี้ จะว่าไป ตัวแทนของฝ่ายเราคงจะไม่ถูกกักขังจนจบการแข่งขันหรอกนะ…”
นี่ไม่ใช่แค่ความ
