อันหลินจ้องดาวดวงนั้นไม่วางตาอยู่สิบนาทีเต็มๆ สุดท้ายก็เริ่มง่วงงุน
อันที่จริงหลังผ่านสงครามวันนี้ เขาเหนื่อยล้ากายใจนานแล้ว ตอนนี้เมื่อผ่อนคลายแล้ว ความง่วงก็แล่นพล่าน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ขี่ก้อนอิฐกลับไปพักผ่อน
จันทราลาลับ ดวงตะวันลอยขึ้น ไม่นานก็ต้อนรับวันใหม่
เขาลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือใบหน้าของเจ้าอัปลักษณ์
เมื่อได้เห็น ก็ช่างกระตุ้นสมองได้ดีเสียจริง เขาไม่ต้องล้างหน้าด้วยซ้ำ ก็กระปรี้กระเปร่าในพริบตา
“มาจ้องข้าแต่เช้าทำไม!” อันหลินสะดุ้งโหยง พูดอย่างตกใจ
เจ้าอัปลักษณ์เกาหูเกาหัว เอ่ยปากว่า “เมื่อครู่ต้าไป๋กำชับข้าไว้ว่า วันนี้มันจะไปซ่องนางโลม บอกข้าว่าให้บอกเจ้าเมื่อเจ้าตื่น”
“ซ่องนางโลมหรือ!” อันหลินถลึงตาโต “สุนัขหรือมนุษย์”
ใบหน้าของเจ้าอัปลักษณ์กระตุกแล้วตอบว่า “พี่อัน เจ้าโตจนป่านนี้ เคยเห็นสุนัขเป็นนางโลมด้วยหรือ”
เมื่ออันหลินได้ฟังก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
รสนิยมทางเพศของต้าไป๋มีปัญหาจริงๆ ด้วย ทำไมมันถึงนึกสนใจหญิงงามล่ะ นี่มันไม่ใช่โลกแห่งสัตว์แล้ว!
ตัวอย่างเช่นอันหลิน ต่อให้สุนัขตัวเมียจะงดงามดุจบุปผา เขาก็ไม่มีทางเกิดความสนใจในตัวมัน อย่างมากก็ชมว่าสุนัขตัวนี้สวยจังเลย
แต่ว่า…ต้าไป่กลับไปเที่ยวซ่องนางโลม จิตใจทำด้วยอะไรน่ะ!
“ไม่ได้การ ข้าต้องไปดูสักหน่อยว่าต้าไป๋จะทำอะไรกันแน่!” อันหลินลุกขึ้น สีหน้าขึงขัง
ในฐานะของเจ้านาย เขาคิดว่าจำเป็นต้องแก
