ชายผมเงินก้าวขึ้นยอดเขาทีละก้าว ดวงตาสุกใสเริ่มขุ่นมัวขึ้นทุกที “ถึงจะพูดเช่นนี้ แต่ก็จะ…”
สุดท้ายดวงตาของเขาก็สูญเสียจุดโฟกัส ใบหน้ามีเพียงความซึมกะทือ
“เอ๊ะ ไยข้าต้องเดินขึ้นไปทีละก้าวด้วยล่ะ”
เขาที่มีสีหน้าเซื่องซึมรู้สึกถึงปัญหาที่ร้ายแรงประการนี้แล้ว
เขาเคาะหัวตัวเองเบาๆ จากนั้นก็แบมือ แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมา วิหคน้ำแข็งตัวเขื่องเริ่มก่อตัว ปรากฏใต้ฝ่าเท้าของเขา
เท้าของเขาย่ำวิหคน้ำแข็ง เริ่มเหาะเหินขึ้นฟ้า
ด้วยเหตุนี้ ชายผมเงินกับอันหลินที่ขี่ก้อนอิฐเหาะมาก็พบกันโดยบังเอิญอีกครั้ง
อันหลิน “…”
เสร็จกัน จะอธิบายเรื่องที่ไปแล้วหวนกลับกับเขาอย่างไรดี…
เมื่อชายผมเงินเห็นอันหลิน ก็ไม่แสดงปฏิกิริยาใด ใบหน้าเรียบเฉย
อันหลินพบว่าท่าทางชายคนนี้ดูไม่เหมือนเดิม แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นเยอะโข
ชายหนุ่มไม่ได้จู่โจมเขาแต่อย่างใด ถึงขั้นว่าไม่สนใจเขา ทำให้เขาโล่งใจไปเปราะหนึ่ง
และเมื่อเพ่งมอง คล้ายว่าชายคนนี้จะดูเหม่อลอย อันหลินจึงมีความคิดบางอย่างผุดวาบขึ้นมาทันที
ชายคนนี้นี่แหละต้นตอของเรื่องราว หรือจะกำจัดเขาที่นี่เสียเลย
กระแสไฟกะพริบตรงปลายนิ้ว กำปั้นระดมพลังรอการปลดปล่อย
หมัดสะเทือนขุนเขา!
ลำแสงสีทองถูกปล่อยออกไปโดยพลัน โจมตีชายผมเงินอย่างไม่ทันตั้งตัว
ตูม!
พลังงานอันยิ่งใหญ่ระเบิดทันใด ทลายวิหคน้ำแข็งของชายผมเงิน ร่างของเขาก็ถูกหมัดกระแทกเข้าเต็มแรง ร่วงหล่นลงจากท้องนภา
คาถาเรียกสายฟ้า!
