พันเป็นครั้งคราว…
สุดท้ายความทรงจำก็สิ้นสุดลง น้ำเสียงที่อ่อนโยนและคุ้นเคยดังขึ้นในหัวของนาง
“เสี่ยวเยี่ยน จงมีชีวิตอยู่ต่อไปเถอะ”
ทั้งที่เป็นเพียงคำพูดที่ธรรมดามาก แต่จี่เยี่ยนหลิงกลับร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง
นางรู้แล้วว่า ขณะที่นางวนเวียนอยู่ในหุบเหวอันมืดมนไร้แสงตะวัน แท้จริงแล้วนางไม่ได้โดดเดี่ยวแต่อย่างใด
หวังลู่อยู่เคียงข้างนางเสมอ…
“หวังลู่ ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป”
“ข้าจะไม่ยอมให้การเฝ้าปกป้องในช่วงเวลาเหล่านี้ของเจ้าสูญเปล่า”
จี่เยี่ยนหลิงเช็ดน้ำตา จากนั้นก็กำเพชรที่หม่นหมองไร้แสงเม็ดนั้นไว้แน่น ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้ามีรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏให้เห็น
“ครั้งที่แปดแสนเก้าหมื่นเก้าพันหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดครั้งแล้ว”
…………………
