ปีศาจร้ายตาสีชาดบิดศีรษะช้าๆ เริ่มกลายเป็นความบิดเบี้ยวที่อำมหิต
จู่ๆ กระบี่สีดำของมันก็ปล่อยคลื่นพลังประหลาดออกมา ระเบิดหน้าอกของปีศาจร้ายที่ยืนขวางทางตัวนั้นจนเป็นรูใหญ่
ปีศาจร้ายแผดร้องโหยหวนอีกครั้ง ร่างกายล้มลงบนพื้นพร้อมกับจี่เยี่ยนหลิงที่เหม่อลอยอย่างหมดเรี่ยวแรง
“เจ้า…เจ้าเป็นใคร” จี่เยี่ยนหลิงจ้องปีศาจร้ายที่อยู่ชิดใกล้อึ้งๆ เสียงก็เริ่มสั่นเครือขึ้นมา
ปีศาจร้ายยื่นมือดำขลับไปยังลำคอขาวหยวกของจี่เยี่ยนหลิง แล้วยกสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นเบาๆ เพชรสีฟ้าบนสร้อยช่างงดงามเสียนี่กระไร มันส่องแสงระยิบระยับเบาบาง
ปีศาจร้ายตัวนั้นกำเพชรเม็ดนั้นไว้ในมือ
กระบี่ของปีศาจร้ายสีชาดพุ่งมาแทงเข้าที่ศีรษะของปีศาจร้ายตัวนี้
ครืน!
ม่านแสงสีฟ้าสว่างไสวก่อตัวกลางอากาศโดยพลัน ปกคลุมจี่เยี่ยนหลิงและคนอื่นๆ
กระบี่ปักเข้าที่ม่านแสงสีฟ้า แต่การโจมตีอันทรงอานุภาพกลับไม่สะเทือนม่านแสงเลยแม้แต่นิด
“มันคือเกราะป้องกันของหินครามความฝัน…” จี่เยี่ยนหลิงมองปีศาจร้ายตัวนี้อย่างเคลิบเคลิ้ม กลั้นหยาดน้ำตาไม่ได้อีกต่อไป “หวังลู่ ใช่เจ้าไหม…”
หินครามความฝันเป็นอัญมณีประจำตระกูลของหวังลู่ มีแต่พลังของเขาเท่านั้นที่กระตุ้นเกราะกำบังของหินครามความฝันได้ ใช่ มีเพียงเขาเท่านั้นมีกระตุ้นมันได้…
ปีศาจร้ายจ้องมองหญิงสาวที่น้ำตาไหลพรากตรงหน้านี้พลางส่งเสียงฟ่อๆ
มันพูดไม่ได้แล้ว สิ่งที่เปล่งออกมาได้มีเพียงเสียงแหลมบาดหูเท่านั้น
