แทบจะในเวลาเดียวกัน ความเจ็บปวดที่เจือด้วยมลพิษทางจิตใจอันล้นเหลือ ก็เริ่มกัดกินร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ไม่อาจบรรยายได้ว่ามันเป็นความทุกข์ทรมานเช่นใด อันหลินรู้สึกเพียงว่าในเสี้ยววินาทีนั้น หัวสมองขาวโพลน สิ่งเดียวที่สัมผัสได้ มีเพียงความเจ็บปวดและสิ้นหวัง
ความรู้สึกบิดเบี้ยวอันไร้ที่สิ้นสุดโจมตีไปทั่วทุกอณูรูขุมขน ราวกับร่างกายจะระเบิดอย่างไรอย่างนั้น
เขาเริ่มแผดร้องอย่างเจ็บปวด
“อันหลิน!” สวีเสี่ยวหลานเห็นอันหลินที่กำลังกรีดร้องอย่างทนทุกข์ ความตื่นตระหนกก็ฉายวาบในดวงตา พุ่งไปหาอันหลินอย่างไม่ลังเลใจ
แต่ในตอนนั้นเอง สายฟ้าสีขาวที่เจิดจ้าและดุดันก็ฟาดปีศาจร้ายตาสีชาด
เปรี้ยง! สายฟ้าฟาดจนปีศาจร้ายถอยไปหลายก้าว กระบี่สีดำที่ก่อตัวจากร่างของปีศาจร้ายก็หลุดออกไปด้วยเช่นกัน
อันหลินทรุดตัวคุกเข่าอย่างหมดแรง ร่างกายสั่นเทิ้ม
พลังประหลาดที่เปี่ยมด้วยความสิ้นหวังกำลังทำให้เขาดำดิ่ง นำเขาไปสู่การเปลี่ยนแปลงเป็นปีศาจร้าย
แต่ในขณะเดียวกัน กระเป๋าของเขาก็ส่องแสงสีทอง พลังที่แข็งแกร่งและบริสุทธิ์ที่สุดเริ่มหลั่งไหลเข้าไปในตัวเขา กำลังต่อสู้กับพลังประหลาดเหล่านั้น
จี่เยี่ยนหลิงโถมเข้าไปหาอันหลิน นางกัดฟันกรอด ใบหน้าฉายความหนักแน่น
ปีศาจร้ายที่ต่อสู้กับนางก่อนหน้านี้ก็ตามมาเช่นกัน แต่ถูกเจ้าอัปลักษณ์เข้าขัดขวางสุดความสามารถ
