ของลั่วเสวี่ยนทำให้เขารู้สึกวางใจ
ลั่วเสวี่ยนได้รับการยกย่องว่าเป็นไข่มุกคู่ของนิกายเทียนเต้า กับผู้นำนิกาย ถือเป็นอัจฉริยะสูงสุดในประวัติศาสตร์ของนิกายเทียนเต้า
“โอ้?”
แววตาลั่วเสวี่ยนเป็นประกาย
นางเห็นปีศาจนอกดินแดนในมือเล่ยตงอยู่แล้ว และเมื่อได้ฟังคำซูเฉิน จึงตัดสินใจทันที
“ลั่วเสวี่ยน วันนี้ข้ายอมปล่อยเจ้าไว้เพราะเห็นแก่ผู้นำนิกายของเจ้า! แต่เด็กนี่ฆ่าหลานข้า วันใดวันหนึ่ง ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ!”
เล่ยตงกล่าวเสียงเย็น ดวงตาแฝงเจตนาฆ่า แต่ยังคงไม่ลงมือ เขามองลั่วเสวี่ยนและซูเฉิน ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจากไป
“เล่ยตง เจ้าเฒ่าหน้าไม่อาย เจ้าบรรลุขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์เอาป่านนี้ยังจะทำท่าเย่อหยิ่งอวดดีอันใด? อีกสามปี ข้าจะฆ่าเจ้าดั่งฆ่าสุนัข!”
ซูเฉินแค่นเสียงเยาะ
เขาจ้องเล่ยตงด้วยแววตาคมกล้า ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย
“แค่เจ้ารึ?!”
เล่ยตงหัวเราะด้วยความโกรธ ดวงตาแฝงจิตสังหารรุนแรงยิ่งขึ้น
“เจ้าเฒ่า ศิษย์ข้าพูดถูกแล้ว เจ้าชราเกินกว่าจะหลงตัวเองเช่นนี้! อยากไปก็วางของในมือลงก่อน!”
ลั่วเสวี่ยนหัวเราะเยาะเช่นกัน
เสียงกระบี่กรีดอากาศดังขึ้น พลังดาบเจิดจ้าเสมือนทางช้างเผือกพาดผ่านฟ้า แทงทะลุเวิ้งนภาเข้าใส่เล่ยตงทันที
“ลั่วเสว
