หลังจ้าวหวายหยิน ในสมองคิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง
ขณะที่เขาเดินตามจ้าวหวายหยินไม่หยุดนั้น ก็มีสุนัขขนสีขาวตัวใหญ่วิ่งเข้ามา
อันหลินคิดว่าเป็นต้าไป๋เสียอีก พลันก็ปีติยินดี แต่เมื่อเพ่งพิศแล้ว กลับแตกต่างจากต้าไป๋อย่างสิ้นเชิง
ขนของสุนัขตัวนี้งดงามเช่นเดียวกับต้าไป๋ แต่รูปร่างของมันกลับยาวกว่าเล็กน้อย และใบหน้าค่อนไปทางแชล้มอ่อนหวาน ไม่เหมือนกับท่าทางที่น่ารักแต่องอาจของต้าไป๋
เมื่อหมาสีขาวเห็นอันหลิน ก็หยุดฝีก้าวลง เสียงผู้หญิงอ่อนโยนดังออกมาจากปากของมัน
“จ้าวหวายหยิน คนข้างๆ เจ้าเป็นใคร”
ยามจ้าวหวายหยินเห็นหมาตัวนี้ ความนิ่งสงบก่อนหน้านี้หายไป กลายเป็นตึงเครียดขึ้นมา
สุดท้าย เหมือนว่าเขาจะต้านทานสายตาร้อนรุ่มของสุนัขตัวนั้นไม่ไหว จึงพูดกระอึกกระอักว่า “เขา…เขาก็คืออันหลินคนนั้น”
“อะไรนะ! เจ้าคืออันหลินหรือ!”
เมื่อสุนัขสีขาวได้ฟัง ขนสีขาวก็เริ่มชูชัน ถลึงตามองอันหลิน
อันหลินเย็นวาบไปทั้งตัว
มีจิตสังหาร!
……………………..
