เมื่อถึงระยะที่ห่างจากพื้นดินราวๆ สามพันจั้ง
ไม่รู้เพราะเหตุใด ราวกับว่าแรงต้านอากาศจะลดลง
มีพลังประหลาดบางอย่าง เริ่มลดทอนการกีดขวางของลมช้าๆ
ความสมดุลของแรงถูกทำลาย ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นแล้ว…
บัดซบ นี่มันเรื่องอะไรกัน!
จู่ๆ ความเร็วในการดิ่งลงก็เพิ่มขึ้น อันหลินนึกพรั่นใจ
มีลมเกลี้ยงเกลาดุจของเหลวปกคลุมรอบตัวเขา ทำให้แรงต้านของอากาศลดลงทุกที
ต้านลมด้วยลม…
แววตาของอันหลินเปล่งประกายวาบ กระจ่างใจแล้ว
ฟิ้ว!
เมื่อระยะห่างจากผิวดินหนึ่งพันเมตร
ความเร็วของเขาก็เหนือกว่าอัตราเร็วของเสียงไปไกลแล้ว ทิ้งร่องรอยสีขาวไว้ด้านหลังเป็นทางยาว
อันหลินมองพื้นดินที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยความหวั่นวิตกเป็นล้นพ้น
“ทำไมระบบไม่แจ้งเตือนล่ะ จะตายอยู่แล้ว…”
เมื่อความเร็วถึงขีดจำกัด จะกลายเป็นระเบิดร่างมนุษย์แล้ว
เมื่อถึงตอนนั้น เกรงว่าการพุ่งชนอาจทำให้อวัยวะทั้งน้อยใหญ่ของร่างกายแหลกสลายได้ ดีไม่ดีแม้แต่ชีวิตก็ไม่เหลือ
ระยะห่างพันเมตร เป็นเวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น
‘ติ้ง…’
เพิ่งได้ยินเสียงนี้ อันหลินก็รีบเรียกก้อนอิฐที่เตรียมพร้อมนานแล้ว มารองรับร่างกายของเขา
แต่เกรงว่าความเฉื่อยจะไม่หยุดง่ายดายปานนั้น
ตูม!
การพุ่งชนทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน เมื่อเศษหินเม็ดทรายปลิวกระจาย ก็มีหลุมขนาดใหญ่ปรากฏให้เห็นบนผิวดิน
ท่ามกลางฝุ่นที่ตลบอบอวล มีเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวดของชายคนหนึ่งแว่วมา
อันหลินตัวสั่นปีนขึ้นจากหลุ
