เมื่อเห็นผีดูดเลือดสาวน้ำลายฟูมปาก เซียนกระบี่ชิงเหอก็ตกอยู่ในภวังค์ความเงียบ
ผ่านไปพักใหญ่ กว่าเขาจะพูดอย่างตกตะลึงว่า
“สหายอันหลิน วางยาในเลือด…สุดยอดไปเลย! นายทำได้ยังไงกันน่ะ!”
อันหลินได้ยินก็เลือดขึ้นหน้า “อย่ามาถามฉัน! ฉันไม่ได้ทำ!”
แน่นอนว่าเซียนกระบี่ชิงเหอไม่เชื่อ ยังคงจ้องอันหลินอึ้งๆ ไม่วางตา
อันหลิน “…”
พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่สงสัยว่าอันหลินวางยาหรือไม่ แต่ยืนยันการตายของผีดูดเลือดสาว
พวกเขาเดินไปยืนตรงหน้าผีดูดเลือดสาว พบว่าเธอเบิกตาโพลง น้ำลายฟูมปาก ร่างกายไร้ความอบอุ่น เริ่มเย็นชืดแล้ว ลมหายใจมลายสิ้นแล้ว…
“ช่างเป็นยาพิษที่ร้ายแรงนัก ถึงทำให้ผีดูดเลือดที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้…ตายในคำเดียว!”
เซียนกระบี่ชิงเหอพูดด้วยความแปลกใจ จากนั้นก็หันมองอันหลิน ใบหน้าฉายความนับถืออย่างเต็มเปี่ยม
ปากของอันหลินกระตุก “อย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร!”
เซียนกระบี่ชิงเหอยิ้ม “ถ้างั้นสหายอันหลินช่วยอะไรอย่างสิ”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ “ช่วยอะไร”
เซียนกระบี่ชิงเหอ “ขอยืมเลือดหน่อย!”
อันหลิน “…”
ยืมเลือดงั้นเหรอ
ยืมเลือดกับผีน่ะสิ! เลือดยืนไปยังคืนได้อีกงั้นเหรอ!
เซียนกระบี่ชิงเหอ “สหายอันหลิน เลือดของนายอาจมีผลทำให้เผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดถึงตาย ฉะนั้น…เพื่อชัยชนะในศึกนี้ ขอร้องล่ะ!”
เมื่อเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของเซียนกระบี่ชิงเหอ อันหลินก็เงีย
