าชาปีศาจทระนงบาดเจ็บเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เมื่อถูกโจมตีครั้งแล้วครั้งเล่า บาดแผลของเขาปริแตก เสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด!
เขารู้ตัวดีว่าฝืนต่อสู้เช่นนี้ต่อไปไม่ได้ มิเช่นนั้นอาจมีความเป็นไปได้ว่า เขาจะแพ้พ่ายให้กับนักพรตน้อยกายแห่งมรรคขั้นสิบคนนี้แน่นอน
หมัดปีศาจมังกรลวงตา!
บนแขนกำยำของราชาปีศาจทระนง พลันก็มีมังกรสีดำพันเกี่ยว กลายเป็นพายุหมุนปกคลุมอันหลินตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำให้เขาหลบหลีกไม่ได้!
อันหลินหลับตาลง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเขาก็กลายเป็นขาวโพลน
เปิดพลังญาณทิพย์!
วินิจฉัยจุดอ่อน…
อันหลินขยับกำปั้นแล้ว เคลื่อนไหวด้วยพลังทะลวงลม แสงสีทองของหมัดสะเทือนขุนเขาปกคลุม
กำปั้นสีทองทะลุผ่านพายุหมุนชั้นเล่าชั้นเล่า เล็ดลอดเข้าไปทางช่องโหว่ กำปั้นพุ่งใส่สีข้างของราชาปีศาจทระนง!
กำปั้นกระแทกร่างของราชาปีศาจทระนงด้วยแรงอันน่ากลัวจนตัวงอเป็นกุ้ง
“อ๊าก!” เขาร้องลั่น จากนั้นร่างก็กระเด็นออกไปไกลประหนึ่งกระสุนปืน
กระทั่งชนเนินเขาให้ราบเป็นหน้ากลองแล้ว ร่างของเขาถึงหยุดลง
ราชาปีศาจทระนงถ่มเลือดลงพื้นไม่หยุด เนื้อตัวสั่นเทา ใบหน้าแสดงความคาดไม่ถึง “เป็นไปได้อย่างไร…หมัดมังกรปีศาจลวงตาของข้าถูกนักพรตกายแห่งมรรคขั้นสิบคนหนึ่งทลายงั้นหรือ”
หลังศึกดุเดือดผ่านไป อันหลินก็อ่อนเพลียเช่นกัน
“กระบี่!”
เขาตะโกนลั่น กระบี่สีทองลอยมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง จากนั้นก็ย่างสามขุมเข้าไปหาราชาปีศาจ
“ขอบใจนะ”
