อันหลินมองพิกัด อยู่ห่างจากเขาแค่ไม่กี่สิบกิโลเท่านั้น
แต่ทว่า ศัตรูเป็นถึงราชาปีศาจกับเจ้าแห่งผีดูดเลือดสองตนเชียวนะ
ความสามารถอย่างเขา อย่างมากก็จัดการราชาปีศาจได้แค่ครึ่งตน
อีกสองตนครึ่งที่เหลือ ยกให้เซียนกระบี่ชิงเหองั้นเหรอ
อันหลินครุ่นคิดครู่หนึ่ง แอบเฝ้าดูสถานการณ์สักพักก็แล้วกัน ดูปฏิกิริยาในกลุ่มแล้วค่อยว่ากัน
แต่เขาก็ไม่รีรอเช่นกัน ดูสถานการณ์พลางมุ่งหน้าเข้าไปใกล้ตำแหน่งของเซียนกระบี่ชิงเหอด้วย เพื่อจะได้พร้อมลงมือทุกเมื่อ
ชิงจู๋จื่อ ‘ท่านชิงเหอ กระผมเพิ่งกายแห่งมรรคขั้นเจ็ด การต่อสู้แบบนี้กระผมเข้าร่วมไม่ได้ จนปัญญาจริงๆ’
ผู้รู้แจ้งเฮยหลิง “เช่นเดียวกัน กระผมเองก็กายแห่งมรรคขั้นเก้า สู้ใครไม่ได้ ท่านชิงเหอ สู้เขา!”
เซียนกระบี่ชื่อหง “พี่ชิงเหอ สำนักฉันก็กำลังเตรียมโจมตีเผ่าพันธุ์ปีศาจเหมือนกัน ในฐานะที่เป็นเจ้าสำนัก ปลีกตัวออกไปไม่ได้จริงๆ อดทนไว้!”
ผู้พิทักษ์ “ชิงเหอ ฉันยังอยู่อเมริกา ไปช่วยนายไม่ได้ อดทนไว้!”
นักพรตทั่นอวิ๋น “ฉันประชุมการโจมตีเผ่าพันธุ์ปีศาจอยู่ที่เขาหลงหู่ อดทนไว้!”
เซียนกระบี่ชิงเหออ่านถึงตรงนี้ ก็เจ็บปวดหัวใจ ‘…ราชาปีศาจไล่ตามอยู่ข้างหลังฉัน แต่นายยังจะไปประชุมการโจมตีเผ่าพันธุ์ปีศาจอีกเหรอ!’
นักพรตทั่นอวิ๋น ‘แต่จักรพรรดิปีศาจไม่อยู่นี่นา’
เซียนกระบี่ชิงเหอ ‘…’
อันหลิน “…”
จู่ๆ เขาก็รู้สึกเห็นใจเซียนกระบี่ชิงเหอเป็นอย่างมาก ท่าทางคำว่า ‘เซียนกระบี่
