อนคล้ายฟ้าผ่า แสงศักดิ์สิทธิ์สาดประกายจากยอดเขา พลังค่ายกลพลันปะทุรุนแรง เสียงประทะดังก้องดั่งพายุโหมกระหน่ำ
ทว่า…ทั้งสองยังไม่รู้สึกถึงพลังปีศาจแม้แต่น้อย
“หยางเจิ้งล้มเหลว! ไป!”
ดวงตาซูเฉินวาวโรจน์ สะบัดแขนหนึ่งคว้าร่างหลินลั่วเว่ยแล้วทะยานขึ้นฟ้า
ยอดเขา
หยางเจิ้งถือพัดภูผาแม่น้ำในมือ พลังปราณแท้แผ่ออกดุจสายน้ำหลากกวาดทำลายทุกสิ่ง แต่รอบกายเขากลับมีเงาร่างสีดำสามตนล้อมกรอบไว้ ใบหน้าเหี้ยมเกรียม ดวงตาแดงฉาน พลังยุทธ์ของแต่ละตนไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย
ทั้งสามคือหุ่นเชิดราชายุทธ์!
ซูเฉินที่เพิ่งมาถึงเห็นเข้าก็เผยแววตาตกใจ
พวกมันไร้ลมหายใจ กลายสภาพเป็นหุ่นกลทั้งร่าง แต่กลับมีพลังการต่อสู้ระดับราชายุทธ์ พริบตาเดียวก็บุกโจมตีประสานกันอย่างเชี่ยวชาญราวกับมีสติปัญญา!
“ซูเฉิน ข้าล้มเหลว! ไปที่ต้นสนโบราณตรงเชิงเขาเร็วเข้า! นั่นคือจุดศูนย์กลางของค่ายกล! เจ้า…ต้องทำลายมันก่อนจักรพรรดิจะฟื้นตัว!”
เสียงหยางเจิ้งเต็มไปด้วยความร้อนรน
เขาเตรียมตัวมาดี ซ่อนลมหายใจอย่างแนบเนียน แต่กลับไม่คาดคิดว่า จักรพรรดิหลินจะวางหุ่นเชิดราชายุทธ์ไว้ป้องกัน และตนกลับตกหลุมพรางของฝ่ายตรงข้าม
“ปล่อยให้ข้าจัดการ!” ซูเฉินตอบด้วยน้ำเสียงสั้นกระ
