กหน่อยแล้ว
เขาจึงหยิบกระบี่สีทองออกมา เปิดฉากการเดินทางอันอ่อนหัดของเซียนกระบี่อันหลิน
เขาคิดว่าค่อนข้างน่าเสียดายที่ปลาเค็มสองตัวนั้นไม่ช่วยตะโกนให้กำลังใจเขาเลย ซ้ำยังดูถูกดูแคลนเพลงกระบี่ของเขา จึงเบนความสนใจไปมองที่อื่น
“หึ คิดว่าเรามีความสามารถแค่นี้เหรอ”
อันหลินยิ้มเยาะ ปลายนิ้วมีสายฟ้ากะพริบแปลบปลาบ
คาถาเรียกสายฟ้า!
มันเป็นวิชาที่สามารถเรียกสายฟ้าได้ รวบรวมกระแสไฟไว้ที่ปลายนิ้ว จากนั้นถ่ายทอดสู่กระบี่
ทันใดนั้น กระแสไฟก็รายล้อมกระบี่สีทอง ปล่อยอานุภาพอันยิ่งใหญ่ออกมา
“กระบี่อัสนีไม่เห็นฝุ่น!”
อันหลินตะโกนเสียงดัง สายฟ้าบนกระบี่คำรามลั่น ฟาดใส่นักพรตปีศาจที่อยู่ข้างหน้า
นักพรตปีศาจคนนั้นใช้กระบี่ตอบโต้ กลับถูกฟันจนขาดสะบั้น กระแสไฟอันน่ากลัวทำให้นักพรตปีศาจไหม้เกรียม ล้มลงกับพื้นทันที
“ว้าว นักพรตจอมปลอมรู้ท่ากระบี่ด้วยเหรอ” เถียนหลิงหลิงถูกเสียงฟ้าผ่าดึงดูดความสนใจ ใบหน้าจิ้มลิ้มมีแต่ความตกตะลึง
“แล้วยังไง การเคลื่อนไหวก็ยังหยาบกระด้างอยู่ดี” หวงซานซานเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วละสายตา
อันหลินอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา ตอนนี้เมื่อได้ยินคำวิจารณ์ของพวกเธอ ก็รู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย
ขณะนั้นเอง หญิงชุดขาวคนหนึ่งก็เยื้องย่างเข้ามา
เธอมีรูปโฉมงดงาม กอดผีผาแนบอก[1] แลดูงดงามและเงียบสงบ
“สหายอันหลิน ดูเหมือนคุณจะชอบกระบี่มากนะ”
เสียงไพเราะดุจสายน้ำไหลดังออกมาจากปากของเธอ น่าฟังอย่างยิ่ง
อันหลิน
