ในสมรภูมิรบ เสียงกึกก้องของเวทมนตร์คาถาดังผสมปนเปกับเสียงโหยหวนของแมงมุมร้อยเนตร
แมงมุมร้อยเนตรนึกเสียใจ ผู้คนตรงหน้านี่มันหมาป่าห่มหนังแกะชัดๆ
ไม่ต้องพูดถึงนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณที่แข็งแกร่งผิดวิปริตคนนั้น แค่นักพรตกายแห่งมรรคขั้นสิบสองคนนั้น ก็แทบจะแข็งแกร่งเท่ามันแล้ว จะให้ราชามารผู้ยิ่งใหญ่อย่างมันมีหน้าอยู่ได้อย่างไรอีก
ขาแมงมุมแหลมคมยื่นไปจะแทงเซวียนหยวนเฉิง กลับถูกเขาตอบโต้ด้วยการตวัดกระบี่ฟันจนขาดสะบั้น
เมื่อพ่นพิษกัดกร่อนใส่สวีเสี่ยวหลาน กลับถูกหัตถ์เปลวอัคคีของนางเผาจนดำเกรียม
ขณะที่มันกำลังถอยหลังกรูด รูทวารกลับถูกหมัดสีทองทะลวง…
“วิ๊ด…” เสียงหวีดร้องโหยหวนของราชามารดังระงมไปทั่วทุกหนแห่ง
ในผืนป่าที่ไกลออกไปร้อยลี้ มีนักพรตปีศาจที่สวมชุดดำกลุ่มหนึ่งกำลังดักซุ่มอยู่ที่นี่
พวกเขาเห็นราชามารถูกฆ่าล้าง ก็อดอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมาไม่ได้
แถวหน้าสุดของนักพรตปีศาจกลุ่มนี้ มีราชาปีศาจที่มีพลังยิ่งใหญ่สี่ตน พวกเขามองราชามารตัวนั้นด้วยความเห็นอกเห็นใจ
“โชคดีที่จักรพรรดิปีศาจให้ความสำคัญกับปฏิบัติการจับกุมนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณครั้งนี้ ส่งกองกำลังปีศาจมากว่าครึ่ง มิเช่นนั้นคงรับมือกับเจ้าพวกนั้นไม่ได้” ราชาปีศาจอำมหิตที่ถือกระบี่สีดำทะมึนเอ่ยปาก
ราชาปีศาจอนยะที่ถือกะโหลกสีเลือดหัวเราะหึๆ แล้วพูดว่า “หากต้องการจับตัวแมงมุมร้อยเนตร จำต้องใช้นักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ กองกำลังใ
