“เจ้าผีร้ายจะหนีไปไหน!”
อันหลินระเบิดความเร็วอันน่าตะลึง ปล่อยหมัดใส่ผีร้ายระดับแม่ทัพที่ถูกลำแสงสีทองจัดการเมื่อครู่นี้!
ใครจะรู้ว่าร่างของผีร้ายปราดเปรียวยิ่งนัก บิดตัวราวกับปลาไหล หลบการโจมตีของเขาได้
ร่างของผีร้ายดำสนิทหนืดข้น เป็นเหมือนผ้าสีดำที่พริ้วไหวตามแรงลมภายใต้ม่านรัตติกาล
เมื่ออันหลินเข้าใกล้มัน ก็รับรู้ถึงความรู้สึกด้านลบอย่างรุนแรง
มันเป็นความสับสน ความกลัว ความเจ็บปวดและความสิ้นหวังผสมปนเปกัน ปล่อยออกมาเป็นพลังงาน
เสียงร้องไห้โหยหวนดังก้องไปทั่ว ไม่เพียงแค่บาดหู แต่ราวกับเสียงสามารถส่งผลต่อสมอง ทำให้เกิดความรู้สึกด้านลบต่างๆ นานา
จู่ๆ ร่างของผีร้ายก็บิดตัวอย่างแรง จากนั้น สิบอุ้งมือมารสีดำสนิทก็เริ่มยืดยาว จะฉีกร่างของอันหลิน
หมัดสะเทือนขุนเขา!
อันหลินปล่อยหมัดออกไป หมัดสีทองหนึ่งจั้งพุ่งออกไปพร้อมกับอานุภาพมหาศาล
อุ้งมือมารดำทะมึนถูกหมัดสะเทือนขุนเขาซัดจนแหลกสลาย แต่หมัดยังคงพุ่งไปข้างหน้าไม่หยุด
ผีร้ายใช้เสี้ยววินาทีที่หมัดหยุดชะงัก บิดร่างแล้วเบี่ยงตัวหลบการโจมตีอันทรงพลังอีกครั้ง จากนั้นเริ่มหนีอีกครั้ง
“เถียนหลิงหลิง! มีวิธีจับผีร้ายตัวนี้หรือเปล่า” อันหลินตะโกนถามหญิงสาวที่อยู่ข้างหลัง
ไม่ต้องรอให้อันหลินบอก ในมือเธอถือยันต์แผ่นหนึ่งไว้นานแล้ว จดจ้องผีร้ายที่กำลังหลบหนี ปากพึมพำร่ายมนตร์
“โซ่พันธนาการวิญญาณสี่มงคล ไป!”
ยันต์สาดแสงสว่างโชติช่วงในพริบตา โซ่ทองสี
