ห้เหลือเพียงกายแห่งมรรคขั้นสิบ เริ่มสาวเท้าเยื้องย่างออกไป
“ในเมื่อจัดการเสร็จแล้ว พวกเราก็กลับกันเถอะ” อันหลินตบไหล่อันหลินปุๆ หันหลังกำลังจะเดินจากไป
ขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงตวาดดังขึ้นมา “ช้าก่อน! อยากหนีงั้นหรือ ถามราชาปีศาจปัญญาคนนี้แล้วหรือ!”
อันหลินกับเถียนหลิงหลิงหันหลังพร้อมกัน จากนั้นก็เห็นผู้ชายนัยน์ตาแดงก่ำ สวมชุดนักพรตสีดำ กำลังจ้องพวกเขาเขม็ง
มีศัตรูด้วยเหรอ!
มือมืดที่ชักใยอยู่เบื้องหลังเหรอ
พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งของราชาปีศาจปัญญา สีหน้าเริ่มขึงขังขึ้นมา
เถียนหลิงหลิงจับยันต์ไว้แน่น แต่อันหลินกลับพร้อมปล่อยหมัดสะเทือนขุนเขาแล้ว
เมื่อเห็นอากัปกิริยาของสองคนตรงหน้า ราชาปีศาจปัญญาพอใจเป็นอย่างมาก เขาตบผิวดินอย่างแรง
ตูม!
ผิวดินที่เพิ่งถูกกลบก่อนหน้านี้ปริแตกโดยพลัน ใยแมงมุมสีขาวกระจุกหนึ่งพุ่งออกมา ลอยไปอยู่บนมือของเขา
“ใจกล้ายิ่งนัก อาจหาญสังหารแม่ทัพคนโปรดของข้า ซ้ำยังวางแผนใช้ดินอำพรางใยแมงมุมราชาหิมะที่สำคัญกับข้าเป็นที่สุด!” ราชาปีศาจปัญญาพูดอย่างมีน้ำโห
อันหลินกับเถียนหลิงหลิงมองหน้ากันอย่างงุนงง
ที่แท้ในหลุมก็มีเจ้านี่อยู่ด้วยนี่เอง!
แถมยังอำพรางใยแมงมุมราชาหิมะ…หากเขาไม่พูด พวกเราไม่มีทางรู้เลยสักนิด!
ราชาปีศาจปัญญาคนนี้สมองไม่ปกติหรือเปล่า
ราชาปีศาจปัญญาพบว่าสายตาของพวกเขาที่มองตัวเอง เจือความสงสารเห็นใจ ก็รู้สึกว้าวุ่นใจ
ถูกจับได้แล้วหรือ ไม่มีเหตุ
