นค้าประเภทเสื้อผ้าทั้งนั้น ศิษย์พี่ทั้งหลายไม่มีความไว้ใจในผู้ขายเลยสักนิด
ด้วยเหตุนี้จึงกำชับอันหลินให้ไปซื้อตามร้านค้า ซ้ำยังให้ความสำคัญกับสีและวัสดุของเสื้อผ้าเป็นอย่างมาก
ส่วนสินค้าประเภทไอที อัญมณีเครื่องประดับ เอะอะก็หลายร้อยหลายพันชิ้น
หากเลือกการช้อปปิ้งออนไลน์ รอให้สินค้าทยอยมาส่งทีละชิ้น วันๆ หนึ่งอันหลินไม่ต้องทำอะไรกันพอดี แค่รับพัสดุคงจะเดินจนขาพิการเป็นแน่
สู้ไปกว้านซื้อตามร้านค้ายังเร็วเสียกว่า จัดการได้ภายในวันเดียว
ติ้ง!
จู่ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนของข้อความใหม่
อันหลินเปิดมือถือ พบว่ามีข้อความจากเถียนหลิงหลิง
เถียนหลิงหลิง ‘นักพรตจอมปลอม พรุ่งนี้ว่างไหม ไปจับผีกับฉันหน่อย!’
อันหลิน ‘…’
จับผีบ้าบออะไรกัน!
เขานึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ต้องไปช้อปปิ้ง จึงตอบทันควันว่า ‘ไม่ว่าง พรุ่งนี้ต้องไปซื้อเสื้อผ้า’
เถียนหลิงหลิง ‘ซื้อผ้าจะใช้เวลาแค่ไหนกันเชียว! ฉันจะไปซื้อเสื้อผ้ากับนายเอง ซื้อเสร็จนายไปจับผีกับฉัน!’
อันหลินแสยะยิ้ม ‘เธอแน่ใจนะ’
เถียนหลิงหลิง ‘แน่ใจ!’
อันหลินไม่พูดอะไร แต่ใช้มือถือกดถ่ายใบรายการสินค้าของเสื้อผ้าที่เขาต้องซื้อแล้วส่งให้เถียนหลิงหลิง
เถียนหลิงหลิงจ้องใบรายการที่ยาวเป็นหางว่าว ตกอยู่ในภวังค์ของความเงียบ
…
เถียนหลิงหลิง ‘เอางี้…เรื่องซื้อเสื้อผ้า ให้เป็นหน้าที่ของฉัน เทียนอวี๋กรุ๊ปรู้จักไหม พ่อฉันเป็นประธานกรรมการของบริษัทนั้น ฉันจะให้พ่อหาคนมาช่วยซื้อให้ ร
