งอันหลินที่ถูกรุมล้อมด้วยความกังวล
ส่วนเกาเผิงนั้นกลับดีใจเป็นที่สุด แม้ว่าเรื่องจะเหนือความคาดหมายของเขาไปบ้าง แต่ดูเหมือนว่าจุดจบของอันหลินจะน่าสมเพชกว่าเดิม มันเติมเต็มความสุขอันพิกลพิการบางอย่างของเขา
ไม่นาน ชายร่างท้วมคนหนึ่งก็เบียดตัวแทรกเข้ามา
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมคนยืนออกันเต็มไปหมด”
เมื่อทุกคนเห็นผู้มาเยือน สีหน้าก็สนใจยิ่งขึ้น เยี่ยม หลังลูกชายถูกตบ คนพ่อมาแล้ว!
ผู้มาเยือนคือเจิ้งหงยี่พ่อของเจิ้งหย่ง ผู้นำตระกูลเจิ้ง ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งตะวันตกเฉียงใต้
ราวกับบางคนได้เห็นจุดจบอันน่าสังเวชใจของพวกอันหลินแล้ว พากันส่ายหน้าทอดถอนหายใจ
เจิ้งหงยี่เห็นเจิ้งหย่งที่นั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าซีกหนึ่งบวมเป่ง จากนั้นก็เห็นพวกอันหลิน กำลังถูกผู้คนรุมล้อม ก็อดยืนอึ้งกับที่ไม่ได้
อันหลินโคลงแก้วไวน์ในมือ ไวน์แดงดูฉูดฉาดอย่างยิ่งภายใต้แสงไฟ
“สั่งสอนลูกชายของคุณให้ดีหน่อย อย่าให้เขาเอาเหล้าปลอมมาทำร้ายคนอื่นอีก…”
เมื่อเจิ้งหงยี่ได้ยินอันหลินพูด ก็มองไวน์แดงในมือของอันหลิน
คนมีไหวพริบอย่างเขา คาดเดาความเป็นมาของเรื่องได้อย่างแม่นยำทันที
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก้มหน้า เดินไปยืนข้างเจิ้งหย่ง
“คุณพ่อ…” ใบหน้าของเจิ้งหย่งฉายความหวาดกลัว
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือดังไปทั่วงานเลี้ยงอีกครั้ง เจิ้งหงยี่ยกฝ่ามือค้างไว้ สั่นสะท้านไปทั้งตัว
เท่านี้ยังไม่พอ เจิ้งหงยี่เริ่มกระหน่ำทุบตีเจิ้งหย่งที่นั่งอยู่บนพื้น “แกมัน
