วหลานต่ำเกินไป…
…
“อันหลิน เจ้าว่าข้าใส่กระโปรงตัวนี้สวยหรือไม่”
“สวยมากเลย ซื้อชุดนี้แหละ!”
“ใจเย็นๆ ลองดูตัวอื่นก่อน”
…
“อันหลิน เจ้าว่าข้าใส่เสื้อยืดตัวนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
“โอ้โฮ! สดใสมีชีวิตชีวา ยอดไปเลย รีบซื้อเถอะ!”
“อ่า แต่รู้สึกว่าสีนี้ยังสว่างไม่พอ ลองเดินดูอีกหน่อยเถอะ…”
…
“อันหลิน เจ้าดูนี่สิ เสื้อลายดอกตัวนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
“อืม เหมาะกับเจ้ามาก เมื่อสวมใส่เจ้าเป็นดั่งภูตพฤกษาเลย จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!”
“จริงหรือ! แต่ข้าคิดว่ามันลายหูลายตาไปหน่อย ลองดูแบบอื่นก่อนดีกว่า”
…
“อันหลิน เจ้าดูตัวนี้สิ…”
“อืม เยี่ยมมาก…”
“อันหลิน เจ้าดูตัวนี้สิ…”
“อืม…”
“อันหลิน เจ้าว่าตัวนี้อยู่บนตัวข้าแล้ว…”
“อืม…”
…
“อันหลิน ดูเหมือนตัวนี้จะใช้ได้เลย ซื้อตัวนี้ดีไหม”
“อืม…”
…
อันหลินได้สติทันที นัยน์ตาเป็นประกายแวววับ
“ดี! ซื้อๆ! รีบซื้อเร็วเข้า!”
เขาลุกพรวดขึ้นมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก เกรงว่าสวีเสี่ยวหลานจะเปลี่ยนใจ จึงรีบคว้าเสื้อแล้ววิ่งไปรูดบัตรจ่ายเงินทันที!
เมื่อพนักงานเห็นอันหลินที่กุลีกุจอไปจ่ายเงินอย่างบ้าคลั่ง ก็อดพูดกับสวีเสี่ยวหลานที่อยู่ข้างๆ อย่างอิจฉาไม่ได้ว่า “แฟนของคุณดีจริงๆ ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายที่กระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อนเลย!”
บนใบหน้าขาวเนียนของสวีเสี่ยวหลาน เต็มไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง พูดว่า “ตอนนี้เพิ่งซื้อไปแค่ตัวเดียว แผนการของฉันคือเสื้อผ้าห้าชิ้น หนทางของเขายังอีกยาว
