อันหลิน สวีเสี่ยวหลานกับเซวียนหยวนเฉิง เที่ยวเล่นในเมืองใหญ่แห่งหนึ่งหนึ่งวันเต็มๆ
ภายใต้การนำเที่ยวโดยเจ้าถิ่นอย่างอันหลิน พวกเขาเที่ยวอย่างสนุกสนาน ใช้เงินในกระเป๋าทั้งห้าใบจนเกลี้ยง
หา ถามว่ากระเป๋าเงินมาจากไหนน่ะเหรอ
เมื่อเซวียนหยวนเฉิงปล่อยพลังจิตออกมา มักจะพบนักเลงที่แอบหาเรื่องในมุมมืดบางส่วน
จึงปรากฏตัวแล้วผดุงความยุติธรรมแทนสวรรค์ จากนั้นก็ชิงทรัพย์สินและของมีค่าไป ง่ายดายเช่นนั้นแหละ!
นิสัยกำราบสัตว์ประหลาดแล้วริบทรัพย์ ชิงสมบัติ เป็นธรรมเนียมของแดนบำเพ็ญเซียนมาตลอด
เมื่อมาถึงแดนมนุษย์ ย่อมต้องส่งเสริมการสืบทอดอันดีงามนี้ให้รุ่งเรืองต่อไป คุณว่าใช่หรือเปล่า
พวกอันหลินหาเสื้อผ้าตามสมัยนิยมไม่กี่ชุด จากนั้นก็กินหม้อไฟหม่าล่ามื้อใหญ่อย่างสบายอารมณ์ ตามด้วยเดินเล่นหลังอาหาร
กระทั่งสี่ทุ่ม พวกเขาถึงได้ตัดสินใจจะเริ่มสร้างความฮือฮาสักหน่อย
บนดาดฟ้าของตึกสูงหลังหนึ่ง มีคนสามชีวิตกำลังยืนท้าลมอยู่
ย่านนี้คึกคักยิ่งนัก แสงสีวูบวาบชวนให้ลายตากะพริบแปลบปลาบ ไม่มีใครสังเกตว่าคนสามคนยืนอยู่เหนือศีรษะพวกเขา
“มาเถอะ เชิญเริ่มการแสดงของเจ้าได้เลย!” อันหลินมองสวีเสี่ยวหลานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
สวีเสี่ยวหลานยิ้มจางๆ ยกมือขึ้นประสานมือ
ทันใดนั้น พลังปราณก็ซัดสาดรอบกายอย่างบ้าคลั่ง
เสียงคำรามเบาๆ แผ่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ
ต่อมา หงส์เปลวอัคคีขนาดหนึ่งจั้งตัวหนึ่งก็พุ่งขึ้นฟ้า ระเบิดกลางอากาศ
ตู
