านทูตเซียน เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ทุกอย่างที่จำเป็นในภารกิจแดนมนุษย์ รวมถึงของใช้ในชีวิตประจำวัน ผมเตรียมไว้ให้พวกคุณในห้องเพรสซิเด้นท์สวีทแล้ว หากว่ามีความต้องการอะไรอีก ให้บอกเสี่ยวเจิ้งได้เลย เสี่ยวเจิ้งจะพยายามสนองความต้องการของพวกคุณให้เต็มที่!” เจิ้งหงยี่โค้งตัวน้อยๆ แขม่วพุงใหญ่โต ทำหน้าประจบประแจง
คุณลุงวัยสี่สิบห้าปีเรียกแทนตัวเองว่าเสี่ยวเจิ้งอย่างนั้นเสี่ยวเจิ้งอย่างนี้อยู่ตลอด อันหลินรู้สึกไม่ค่อยชินเลย
แต่เมื่อได้ยินชื่อของเจิ้งหงยี่ จู่ๆ ก็มีชื่อผุดขึ้นมาให้สมองของเขากะทันหัน
“เสี่ยวเจิ้ง ไม่ทราบว่าเจ้ารู้จักคนที่ชื่อเจิ้งหงปังหรือไม่” อันหลินเห็นรูปร่างภายนอกของพวกเขาคล้ายคลึงกัน จึงเอ่ยปากถามเช่นนี้
เมื่อเจิ้งหงยี่ได้ยินประโยคนี้ ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “รู้จักสิครับ เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของผมเอง!”
อันหลินได้ฟังก็ตาเป็นประกาย “อ้อ อย่างนี้นี่เอง วันนี้พวกเราไม่ระวังเผลอฉีกรถของน้องชายเจ้า ข้ามีบัตรธนาคารอยู่ เจ้าช่วยโอนเงินซื้อรถดีๆ สักคันให้น้องชายเจ้าหน่อยสิ”
เมื่อเจิ้งหงยี่ได้ฟังคำพูดของอันหลิน แม้เขาจะเป็นคนเก่าคนแก่ก็ตกใจมากทีเดียว
บัดซบ! ทูตเซียนฉีกรถได้ด้วยมือเปล่างั้นเหรอ!
เจิ้งหงยี่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว พูดอย่างนอบน้อมทันควันว่า “น้องชายผมอยากเปลี่ยนรถนานแล้ว รถคันนั้นเขาอยากทิ้งนานแล้ว ท่านทูตเซียนฉีกมันทิ้ง ผมต้องขอบพระคุณเป็นอย่างสูง จะกล้ารับเงินได้อย่างไร!
