ะเป็นเพราะเหตุนี้เอง ยามเซียนพสุธาชางชิงที่อยู่เหนือเขตแดนเห็นฉากนี้เข้า ก็เบิกตากว้าง เคราขาวหลายเส้นถูกเขาดึงจนหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว
“บัดซบ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ใครก็ได้มาอธิบายบอกข้าที!”
เซียนพสุธาดูด้วยความสับสนงุนงง แทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว
นักเรียนมึนงงยังพอว่า แต่เขาเป็นอาจารย์ผู้ประเมินพลังต่อสู้นะ!
หวังเสวียนจ้านแพ้เฉินเฉินแล้วหรือ
ถ้าอย่างนั้น ใครบอกเขาได้บ้างว่า จะคำนวณพลังต่อสู้ของเฉินเฉินอย่างไร
แม้แต่เขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่า นิ้วนั้นของเฉินเฉินหมายความว่าอะไร จะมีสิทธิ์อะไรไปบันทึกค่าพลังของเฉินเฉินกัน!
เซียนพสุธาชางชิงใช้สายตาเจือความอ้อนวอน มองไปทางบุรุษที่ยืนอยู่กลางอากาศ
เขามีคิ้วดกดำและหนวดดำสนิทเส้นใหญ่ แลดูน่าขบขำอย่างยิ่ง
ใช่แล้ว เขาก็คือรองผู้อำนวยการอวี้หัวที่มาปรากฏกายอย่างเร่งด่วน หลังเซียนพสุธาชางชิงบีบยันต์หยกจนแตก!
เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ รองผู้อำนวยการอวี้หัวก็เห็นกับตาเช่นกัน
“อะแฮ่ม…ชางชิง…เมื่อครู่ข้าใช้กระแสจิตไปมองการต่อสู้ที่อื่นแล้ว เจ้ารายงานข้าสักหน่อยแล้วกันว่า เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่” เซียนสวรรค์อวี้หัวพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ
ใบหน้าของชางชิงกระตุก รองผู้อำนวยการช่วยหาข้ออ้างที่มันดีกว่านี้หน่อยได้ไหม
แม้เคราข้าจะขาวแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะเป็นโรคสมองเสื่อมนะ!
………………………….
