เช่นนี้!”
“หากมองจากความสามารถที่แสดงออกมาแล้ว นักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นกลางบางคนยังเทียบไม่ติด”
“อืม อีกสักสองสามปี ตำแหน่งอันดับหนึ่งของสำนัก เกรงว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเขา”
“สหายเซวียนหยวนรูปหล่อนัก แม้จะแพ้พ่าย แต่ชุดขาวยังคงโบกสะบัด สง่างามเช่นเดิม!”
“เจ้าหน้าจอบัดซบ ขยายใหญ่ให้ข้าได้มองใบหน้าของสหายเซวียนหยวนสักหน่อยไม่ได้หรือ”
“ช่างกล้องพรุ่งนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว!”
เหล่าผู้คลั่งไคล้เซวียนหยวนเฉิงร้องประท้วงเสียงดัง ต่างก็โมโห…
ขณะนั้นเอง ก็มีร่างคนที่ขี่สุนัขเหาะเหินปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
ภาพนี้ช่างเป็นอะไรที่คุ้นเคยยิ่งนัก ทำให้นักเรียนทั้งหลายล้วนตะลึงงัน
“คุณพระ! คู่หูมนุษย์สุนัข!”
“พวกเขามาทำไม คงไม่ได้คิดจะใช้หมัดพิฆาตแสงทองชกหน้าหวังเสวียนจ้านหรอกนะ”
“ยังจะมาหมัดพิฆาตแสงทองอีก ต่อให้ใช้หมากระโจนสิบแปดกระบวนท่า ก็ไม่พอจะสู้หนึ่งหอกของหวังเสวียนจ้าน!”
“มนุษย์สูงส่งเพราะรู้ความแตกต่างของความสามารถ หากพวกเขาไม่รนหาที่ตาย ยังดิ้นรนได้อีกสักระยะแท้ๆ…”
การปรากฏตัวของอันหลินกับต้าไป๋ เป็นที่ฮือฮาในหมู่นักเรียนหลายหมื่นคนอีกครั้ง
แต่ว่า นักเรียนหลายคนไม่เชื่อมือพวกเขา แถมลึกๆ ในใจยังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ทำไมถึงคิดสั้นเช่นนี้นะ ไปหานักเรียนคนอื่นไม่ได้หรือ พวกเรายังอยากดูการร่วมมือต่อสู้ของมนุษย์สุนัขอีกหลายๆ ครั้ง…
เหนือเขตแดน เซียนพสุธาชางชิงที่มีผมขาวโพลน เมื่อเห็นภาพที่มน
