อันหลินเป็นชายหนุ่มที่มีจิตใจงามอย่างยิ่ง เขารู้ความคิดของโจวชิงอวิ๋น เข้าใจความเจ็บปวดที่โจวชิงอวิ๋นแบกรับ
เขาจึงเดินมายืนข้างโจวชิงอวิ๋น กุมมือที่ถือกระบี่ของโจวชิงอวิ๋นไว้ด้วยสีหน้าอ่อนโยน ยกมือขึ้นเล็กน้อย
ด้วยเหตุนี้ มือของโจวชิงอวิ๋นจึงถูกมือของอันหลินยกขึ้นมา ยื่นกระบี่แทงไปที่หัวเข่าของอันหลินเบาๆ ทีหนึ่ง
“เจ้าดูสิ…ข้าช่วยทำฝันของเจ้าให้เป็นจริงแล้ว เจ้ายื่นกระบี่ออกมาสำเร็จแล้ว!”
อันหลินมองโจวชิงอวิ๋นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจ
น้ำตาของโจวชิงอวิ๋นไหนออกจากดวงตา พูดเสียงสั่นระริก “ศิษย์น้องอันหลิน ครั้งหน้าข้าจะไปขอบคุณถึงที่แน่! (แทงเจ้าให้ตายในกระบี่เดียวแน่)”
อันหลินส่ายหน้า โพล่งออกมาว่า “เรื่องเล็กน้อย ไม่ควรค่าให้เอ่ยถึง”
โจวชิงอวิ๋นเองก็ส่ายหน้าอย่างจริงจัง “พระคุณเพียงหนึ่งหยดน้ำ ขอทดแทนดั่งสายธาร! (เจ้าหนีไม่พ้นหรอก)”
อันหลินถอนหายใจอีกครั้ง ไม่พูดมากความอีก ใช้กำปั้นแห่งรักกับโจวชิงอวิ๋นทันที…
…
การประมือระหว่างอันหลินกับโจวชิงอวิ๋น ถูกฉายบนหน้าจอผลึกหิน
นักเรียนนับหมื่นชีวิต ถูกการกระทำของพวกเขาสะเทือนอารมณ์เข้าอย่างจัง
“ช่างเป็นการประลองแห่งพี่น้องที่น่าประทับใจยิ่งนัก!”
“นั่นสิ สายตาอบอุ่นของอันหลิน น้ำตาลูกผู้ชายของโจวชิงอวิ๋น สะเทือนอารมณ์ข้านัก!”
“นี่แหละมิตรภาพแห่งลูกผู้ชาย!”
“เหลวไหล นี่มันความรักชัดๆ!” มีผู้หญิงโต้แย้ง
ไม่พูดไม่ได้ว่า การประลองระหว
