ในขณะเดียวกัน ณ จัตุรัสหยกขาว
การต่อสู้ของหวังเสวียนจ้านเป็นที่สนใจของนักเรียนส่วนใหญ่
“เจ้าว่า ครั้งนี้หวังเสวียนจ้านกับเฉินเฉินจะสู้กันไหม”
“เฉินเฉินคือใคร…อ้อ คนที่ประจันหน้ากับเขาคือเฉินเฉินหรือ ข้าเกือบลืมเขาไปแล้ว!”
“เจ้าน่าจะถามว่า เฉินเฉินจะหนีจากเงื้อมมือของหวังเสวียนจ้านได้อีกนานแค่ไหนมากกว่า”
“นั่นสิ! วิชาหลีกลี้ของเฉินเฉินพิสดารพันลึก สมญานามผู้หลีกลี้อันดับหนึ่งของสำนักไม่ใช่เรื่องล้อเล่น!”
“อืม…มีเหตุผล เพราะหนีมาได้สามครั้งแล้ว ซ้ำยังหายไปในเสี้ยววินาที หวังเสวียนจ้านทำอะไรเขาไม่ได้เลย!”
“ไม่แน่ว่าครั้งนี้หวังเสวียนจ้านอาจมีทางออกก็ได้”
“ทุกครั้งที่หวังเสวียนจ้านเข้าร่วมศึกแห่งอิสรภาพ ก็บอกว่ามีหนทางรับมือกับเฉินเฉินตลอด เจ้าเห็นเขาทำสำเร็จสักครั้งไหม”
“เอ่อ…”
ในจัตุรัส นักเรียนต่างก็พูดคุยกันเซ็งแซ่ ในป่าพันยอด การต่อสู้จะเริ่มขึ้นแล้ว!
“เฉินเฉิน ข้าบรรลุพลังหอกมังกรขาวแล้ว เจ้าหนีไม่รอดแน่!”
หวังเสวียนจ้านมองความคิดอยากหลบหนีของเฉินเฉินออก พลันปล่อยพลังทั้งหมดที่มีออกมา หอกส่องแสงสีขาว ยื่นหอกออกไปประหนึ่งมังกร ตัดขาดทางหนีทีไล่ของเฉินเฉินในกระบวนท่าเดียว
ขณะนั้นเอง ชายชุดขาวคนหนึ่งก็ขี่กระบี่มา กลายเป็นลำแสงสีขาวมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินเฉิน
“ผู้มาเยือนเป็นใคร ไยต้องขัดขวางการต่อสู้ระหว่างข้ากับเฉินเฉิน!”
หวังเสวียนจ้านไม่พอใจกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ยิ่งนัก!
“ข้าเซ
