“เฉินเฉินเก็บซ่อนพลังต่างหาก เขาเป็นผู้แข็งแกร่ง!”
“เช่นนั้นศิษย์พี่หวังรู้หรือไม่ว่าระดับพลังยุทธ์ที่แท้จริงของรุ่นพี่เฉินคืออะไร” เซวียนหยวนเฉิงกล่าว
“มัน…” หวังเซวียนจ้านไม่เคยต่อสู้กับเฉินเฉิน ไหนเลยจะรู้ความสามารถที่แท้จริงของเขา
เมื่อเห็นหวังเสวียนจ้านลังเล เซวียนหยวนเฉิงก็รู้ว่าตัวเองทำถูกแล้ว จึงหว่านล้อมด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า “หากรุ่นพี่เฉินอยู่แค่กายแห่งมรรคขั้นแปดจริง เช่นนั้นเขาก็จะประสบภัยอันตรายอย่างใหญ่หลวงในเงื้อมมือของรุ่นพี่หวังไม่ใช่หรือ รุ่นพี่หวังไยท่านต้องลำบากด้วยเล่า…”
“เจ้าจะถอยหรือไม่ถอย” หวังเสวียนจ้านจ้องอย่างโกรธขึ้ง
เขาไม่รู้จริงๆ ว่าชายหนุ่มคนตรงหน้า ทำไมถึงได้เรื่องมาก ทำไมถึงได้พูดมากปานนั้น…
ความหงุดหงิดและไฟโทสะแทบจะทะลักออกจากอกของเขาแล้ว
“ไม่ถอย” สีหน้าของเซวียนหยวนเฉิงหนักแน่น
ด้วยเหตุนี้ ในที่สุดหวังเสวียนจ้านก็ระเบิด…
“ใจกล้าดีนี่! ข้าทนฟังเจ้าพล่ามมามากพอแล้ว! เอาหอกข้าไปกิน!”
หอกของหวังเสวียนจ้านกลายเป็นมังกรเขียวแผดเสียงดังสะเทือนฟ้า พุ่งไปหาเซวียนหยวนเฉิง!
………………………..
