“ไอ้เวร คิดจะซ้ำมีด…ไม่รู้หรือไงว่าปรมาจารย์สายซ้ำมีดอยู่ตรงนี้!”
ในดวงตาของอันหลินมีไฟโทสะ เห็นสวีเสี่ยวหลานอาจจะบาดเจ็บจากศึกนี้ ก็หงุดหงิดมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
เจ้านี่กลับดักซุ่ม ตั้งใจจะลงมือกับสวีเสี่ยวหลานที่บาดเจ็บงั้นหรือ
“ให้เขาได้เห็นความร้ายกาจของคนหมาร่วมมือของพวกเราสักหน่อย โฮ่ง!”
ต้าไป๋ก็เริ่มเอ็ดตะโร แถมยังอยากรู้อยากลองแล้ว
อีกแห่งหนึ่ง ณ จัตุรัสหยกขาว
หน้าจอฉายภาพผลึกหินขนาดใหญ่เริ่มมีภาพปรากฏขึ้นมาแล้ว บรรยากาศในจัตุรัสดูตื่นเต้นเร้าใจขึ้นมาทันที
หน้าจอแบ่งภาพออกเป็นสิบกว่าช่อง แต่ละช่องจะเป็นการต่อสู้ที่แตกต่างกันออกไป
“ดูนั่นสิ หยางเฉิงอู่กำลังสู้กับหลัวเฉิงหลง!”
“มีอะไรน่าดูกัน อันดับสามสู้กับอันดับสามสิบหก ก็โจมตีในเสี้ยววินาทีอยู่ดี”
“หึ แพ้แล้วจริงๆ ด้วย…”
เพิ่งสิ้นเสียง ก็เห็นหยางเฉิงอู่ปิดฉากการต่อสู้
นักเรียนหลายหมื่นคนต่างก็จับตามองภาพการต่อสู้ที่ไม่เหมือนกัน เริ่มวิจารณ์กันดังเซ็งแซ่
บางคนเริ่มสังเกตเห็นภาพหนึ่งในนั้น
“พวกเจ้าดูนั่นสิ ผู้ชายที่ถือกระบี่คู่คนนั้นคือสงซาอันดับที่ยี่สิบเก้าไม่ใช่หรือ ผู้หญิงที่ต่อสู้กับเขาคือใคร รู้สึกไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย!”
ขณะนั้นเอง ก็มีนักเรียนตาแหลมเอ่ยปากตอบว่า “เหมือนนางจะเป็นนักเรียนใหม่ ชื่อสวีเสี่ยวหลาน”
“นักเรียนใหม่นี่เอง!”
ในจัตุรัสมีเสียงอุทานดังขึ้นมาชั่วขณะ เพิ่งเข้ามาก็สามารถต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งอันดับยี่
