จะปล่อยสกิล Q E R[1]ติดต่อกันสิ ข้าก็ยังเป็นพวกที่เล่นไม่เอาไหนอยู่ดีงั้นหรือ”
อันหลิน “…”
อันหลินมองอยู่อีกมุมด้วยความงุนงง ความรู้สึกที่คุ้นเคยรุนแรงแบบนี้ ทำให้เขานึกขึ้นได้ทันทีว่า บนโลกมีเกมหนึ่งที่มีชื่อว่า ลีกออฟเลเจ็นดส์
หญิงสาวคนนั้นหน้าตาสวยมาก บนเรือนร่างอรชรเป็นเสื้อผ้าที่งดงามมาก
ผมสั้นสีชมพูด ชุดกะลาสีม่วงชมพูที่เข้าคู่กัน ถุงน่องสีขาว และถือไม้กายสิทธิ์ขนนกด้ามหนึ่ง… ผู้หญิงคนนี้กำลังคอสเพลย์เป็นลักซาน่า[2]สาวน้อยนักเวทย์ใช่ไหม!
ไม่สิ! นางใช้สกิล ‘พันธนาการแห่งแสง’ ‘ลำแสงสุดท้าย’ อะไรนั่นด้วย
นี่มันเกินขอบเขตของการคอสเพลย์ตัวละครแล้ว นี่มันสาวน้อยนักเวทย์ตัวเป็นๆ เลยไม่ใช่หรือไง!
อันหลินรู้สึกว่าลำคอแห้งผาก เขาไม่อยากคิดแล้วว่าทำไมหญิงสาวที่พิลึกขนาดนี้ถึงโผล่มาอยู่ตรงนี้ได้
การต่อสู้นี้ทำเอาเขาเหงื่อแตกพลั่ก ความคิดเดียวในตอนนี้ก็คือ ไปจากสถานที่บ้าๆ นี่ให้ไวที่สุด
อันหลินรู้ตัวเองดีกว่า ความกดดันที่น่ากลัว พลังทำลายล้างของสงคราม มันเป็นการต่อสู้ระหว่างผู้แข็งแกร่งระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณชัดๆ!
เจอกับศัตรูแบบนี้ อัตราความสำเร็จในการซ้ำมีดของเขาแทบจะเท่ากับศูนย์
โบราณกล่าวไว้ว่า อูฐผอมยังตัวใหญ่กว่าม้า[3] ซ้ำร้ายสาวน้อยนักเวทย์คนนี้ยังไม่ตาย หลังผ่านการต่อสู้มานางยังกระโดดโลดเต้นอยู่เลย!
อันหลินกลืนน้ำลาย กลั้นลมหายใจ ย่องออกไปเงียบๆ พยายามไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา
แต
