กของอันหลินกระตุก เขาเข้าใจความหมายของหลิวต้าเป่าแล้ว “เจ้าอยากยืมมือข้า แพ้รบให้ยันต์คุ้มกันทำงาน จะได้หนีออกไปจากที่บ้าๆ นี่สินะ ใช่ไหม”
“โธ่ สหาย บางเรื่องรู้แล้วพูดออกมาไม่ดี!” หลิวต้าเป่าทำหน้าขมขื่น “ระดับอย่างข้ามาในที่แบบนี้ เป็นได้แค่กระสอบทรายชัดๆ”
ขณะที่พูด หลิวต้าเป่ายังเหลียวมองนักเรียนสิบกว่าคนที่อยู่ข้างหลังแวบหนึ่ง จากนั้นพูดต่อว่า “ความสามารถอ่อนด้อยเกินไป ไม่มีทางกระตุ้นแสงทองคุ้มกันกายของยันต์ประเมินผลแพ้รบได้ แต่นักเรียนที่พลังยุทธ์แก่กล้าเกินไป พวกเขาลงมือโหดเหี้ยมเกินไป อาจจะให้พวกเราพิการได้ในกระบวนท่าเดียว ถึงตอนนั้นครึ่งเดือนก็ลงจากเตียงไม่ได้ กลุ้มใจนัก วันนี้ได้พบสหายอันหลิน นับว่าสวรรค์มีตาแล้ว ตอนนี้แค่อยากขอร้องให้เจ้าควบคุมกำลัง จัดการข้ากับสหายข้างหลังพวกนี้จนแสงทองคุ้มกันทำงาน!”
แววตาของหลิวต้าเป่าเป็นประกาย กุมมือของอันหลินให้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ้อนวอน
อันหลินสูดหายใจเข้าลึก เขาไม่รู้จริงๆ เลยว่า ควรจะเผชิญหน้ากับคนกลุ่มนี้ด้วยสีหน้าแบบไหน
เรียงแถวเข้ามาให้ feed[3] ถึงที่ จะรับหรือไม่รับดีล่ะ…
ด้วยเหตุนี้เอง เซียนพสุธาเยว่อิ่งที่อยู่เหนือเขตแดนค่ายกล ก็ได้เห็นฉากที่น่าเหลือเชื่ออีกครั้ง
เห็นนักเรียนที่อยู่ข้างล่าง กำลังเรียงแถวประลองกับอันหลิน จากนั้นถูกอันหลินสังหารในเสี้ยววินาที…
“หลิวต้าเป่า ปีหนึ่งห้องหนึ่งร้อย สหายอันหลิน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้ว
