เหนือบริเวณที่อันหลินอยู่ นอกฉากกั้นแบ่งเขตสีฟ้าอ่อน มีหนังสือขนาดมหึมาลอยอยู่กลางอากาศ
หญิงที่สวมแว่นกรอบสีแดง ผมหยักศกเล็กน้อย รูปร่างสูงระหงกำลังฟุบอยู่บนหนังสือ
นางยกขาเรียวได้สัดส่วนที่สวมถุงน่องสีดำขึ้นไขว่ห้าง มองลงไปข้างล่างด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“เจ้าพวกเด็กที่อยู่ข้างล่างช่างน่าสนใจจริงๆ อันหลินในฐานะของตัวแทนประจำวิชาแดนมนุษย์ อย่าทำให้วิชาแดนมนุษย์ของข้าขายหน้าเชียว อย่างน้อย ก็แพ้ให้สมเกียรติหน่อย” หญิงสาวหยักยิ้ม จ้องมองนักเรียนพวกนั้นที่อยู่ข้างล่างด้วยสายตาแวววาว
ผู้หญิงคนนี้เป็นเซียนพสุธาเยว่อิ่ง อาจารย์วิชาแดนมนุษย์ของอันหลินนั่นเอง นางรับผิดชอบดูแลการประลองของเขตนี้
อันหลินถูกนักเรียนที่เกรี้ยวกราดหลายคนล้อมไว้ ทำให้นางรู้สึกว่าน่าสนใจเป็นอย่างมาก
จากนั้น ฉากที่น่าสนใจยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น
นักเรียนสี่คน เริ่มโต้เถียงกันอย่างไม่ลดละ เพื่อชิงโอกาสประลองกับอันหลิน
ในขณะนั้นเอง กระต่ายน้อยทนไม่ไหวเอ่ยปากขึ้นมาว่า
“คือว่า…ข้าคิดว่าพวกเจ้าใช้วิธีประลองยุทธ์มาตัดสิน เพื่อให้ได้คนสุดท้ายที่จะมาประลองกับข้าเถอะ”
เมื่ออันหลินพูดประโยคนี้ ที่แห่งนั้นก็เงียบลงในทันใด
…
“นั่นสิ ทำไมข้าถึงคิดไม่ได้ล่ะเนี่ย!” จงเหวินตบเข่าฉาดหนึ่ง นึกขึ้นมาได้ในฉับพลัน
“นี่เป็นความคิดที่ดี ปัญหาที่แก้ไขด้วยวาจาไม่ได้ คงต้องใช้กำลังแก้ไขแล้ว” หลี่เจิ้งหยางก็ดวงตาลุกวาวเช่นกัน
“ผู้ประสบเหตุมองสถานการณ์ไ
