พุ่งออกไปหาจงเหวินด้วยความเร็วแสง
“ฮี่ๆ ศิษย์พี่ ท่านช้าเกินไปแล้ว”
เซี่ยซือเหยายิ้มตาหยี เผยให้เห็นเขี้ยวน่ารัก กริชในมือยื่นไปหาจงเหวินอย่างไม่ปราณี
ลำแสงสว่างวาบ กริชคมผิดปกติ แค่แทงเบาๆ ก็ปักเข้าไปในอกของจงเหวินจนมิดด้ามแล้ว
“อ๊าก!” จงเหวินกรีดร้อง ถอยหลังกรูด
เซี่ยซือเหวินชักกริชออกมา ระหว่างที่เลือดสาดกระเซ็น นางก็ไล่ล่าอย่างรวดเร็ว กริชคมแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงคร่าชีวิต พุ่งไปหาร่างของจงเหวินอีกครั้ง
เลือดสาดกระจาย จงเหวินโหยหวนไม่อยู่ เพียงแค่ชั่วขณะก็บาดเจ็บหลายที่ เลือดแดงฉานย้อมเสื้อของเขา
ผู้หญิงตรงหน้านี้รวดเร็วเสียจนทำให้จงเหวินสิ้นหวัง ไม่ว่าเขาจะตอบโต้อย่างไร ก็ทำอะไรนางไม่ได้ ทำได้แค่เป็นฝ่ายถูกทิ่มแทงไม่หยุดหย่อน
อันหลินที่มองอยู่ตรงมุมหนึ่งอกสั่นขวัญแขวน
เวรแล้ว เซี่ยซือเหยาจะฆ่าคนแล้ว!
นักเรียนหญิงที่น่ารักน่าเอ็นดู กลายร่างเป็นมือสังหารกระหายเลือด ฉากที่ตามล่าศิษย์พี่อย่างไม่ปราณี ถูกบันทึกลงในสมองของอันหลินอย่างลึกซึ้งแล้ว
สุดท้าย แสงทองคุ้มกันก็ปรากฏขึ้นรอบตัวศิษย์พี่จงเหวิน บ่งบอกว่าเขาแพ้ศึกแล้ว
“ขอบคุณที่ศิษย์พี่ยอมแพ้”
เซี่ยซือเหยาเก็บกริช กลับมาเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักอีกครั้ง มือไพล่หลัง พูดพลางยิ้มกริ่ม
จงเหวินกอดร่างกายที่เลือดไหลไม่หยุดไว้ มองหญิงสาวคนตรงหน้าด้วยสีหน้าขมขื่น
เขาถอนหายใจแผ่วเบา ไม่พูดอะไร ถูกส่งตัวออกจากเขตแดนค่ายกลทันที
เซี่ยซือเหยาหันกล
